Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

Ξηρός: Ένας χρήσιμος… ελεύθερος, του Νίκου Μπογιόπουλου

Ξηρός: Ένας χρήσιμος… ελεύθερος, του Νίκου Μπογιόπουλου
Σχόλιο της διαχείρισης του Blog Ε.Πα.Μ. Νότιου Τομέα στο τέλος του άρθρου*
Κάθε φορά που οι «Ζορό» της ατομικής τρομοκρατίας ανακαλούνται στο προσκήνιο, τίθεται σε λειτουργία ο μηχανισμός της καθεστωτικής προπαγάνδας με στόχο να συκοφαντηθούν οι κομμουνιστές, οι αριστεροί, το εργατικό λαϊκό κίνημα ότι διατηρούν τάχα «σχέσεις» με τέτοιες πρακτικές. Το βλέπουμε ξανά στη υπόθεση Ξηρού. Ο οποίος, σημειωτέον, κάνει τηλεοπτικά διαγγέλματα όχι επί των ημερών κάποιας… κομμουνιστικής κυβέρνησης, αλλά επί κυβέρνησης της ΝΔ.
   Με δεδομένο το ποιοί τρίβουν τα χέρια τους με την υπόθεση Ξηρού και σε ποιους ανήκουν οι μηχανές που δουλεύουν στο φουλ για να ξεράσουν ακόμα μια αφορά την θεωρία των «δύο άκρων», επαναλαμβάνουμε:
Η τρομοκρατία:
   Πρώτον, λειτουργεί ως προβοκατόρικη καρικατούρα της οργανωμένης πάλης με σκοπό την υπονόμευση του λαϊκού κινήματος. Δεύτερον, υπηρετεί την επιλογή του συστήματος να συκοφαντηθεί κάθε εστία πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης και κοινωνικής αφύπνισης μέσα από τον ορυμαγδό της τρομο-υστερίας. Τρίτον, εξυπηρετεί, εξ αντικειμένου, την πολιτική της έντασης και της «δικαιολόγησης» μέτρων «νόμου και τάξης». Τέταρτον, ρίχνει λίπασμα στον παραληρηματικό φασιστικό λόγο, «θυματοποιεί» την κάθε λογής ακροδεξιά υστερία, αξιοποιείται σαν «νομιμοποιητικός» παράγοντας για την αποθέωση της καθεστωτικής αυθαιρεσίας. Πέμπτον, αποτελεί συμπαίκτη του συστημικού αυταρχισμού που επικαλείται το πλαστό δίλημμα «ελευθερία ή ασφάλεια» με θύμα τις προσωπικές και κοινωνικές ελευθερίες, τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα.Έκτον, συνεπικουρεί εκείνη την πολιτική «ασφάλειας» που είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των «προστατών», οι οποίοι ως άλλοι «λύκοι» εμφανίζονται σαν οι ενδεδειγμένοι να «φυλάνε» τα πρόβατα...
   Ποια είναι όμως η «σχέση» της ατομικής τρομοκρατίας με το εργατικό, το λαϊκό, το επαναστατικό κίνημα, όχι μόνο πρακτικά, αλλά και θεωρητικά; Πως την αντιμετωπίζουν όλες οι πτέρυγες του επιστημονικού σοσιαλισμού, παρά τις αβυσσαλέες πολλές φορές διαφορές μεταξύ τους;
 Ορίστε:
ΕΝΓΚΕΛΣ: «(...) Τούτη η παθιασμένη πυρετώδης φούρια, τούτο το πυροτέχνημα των δολοφονιών, που δεν έχουν κανένα νόημα, και, αν το καλοκοιτάξεις, είναι πληρωμένες και μονταρισμένες απ' την αστυνομία, δεν μπορεί να μην ανοίξει τα μάτια ακόμα και του αστισμού για τον αληθινό χαρακτήρα αυτής της προπαγάνδας των φρενοβλαβών και βαλτών πρακτόρων(...)». (Φρ. Ένγκελς, επιστολή του προς τον Πάμπλο Ιγκλέσιας στη Μαδρίτη, Κ. ΜΑΡΞ - Φ. ΕΝΓΚΕΛΣ, Άπαντα, τ. 39, σελ. 223).
ΛΕΝΙΝ: «Η ‘‘Σβομποντα’’ προπαγανδίζει την τρομοκρατία σαν μέσο ‘‘διέγερσης’’ του εργατικού κινήματος, σαν μέσο που θα του δώσει ‘‘ισχυρή ώθηση’’. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς επιχείρημα που να αυτοαναιρείται τόσο χειροπιαστά! Προβάλει το ερώτημα: Τόσο λίγες είναι οι ασχήμιες στη ρώσικη ζωή, ώστε να χρειάζεται να εφευρεθούν ειδικά ‘‘διεγερτικά’’ μέσα; Και από το άλλο μέρος δεν είναι άραγε ολοφάνερο, πως όποιος δεν ευαισθητοποιείται και δεν μπορεί να συγκινηθεί ούτε κι από την ρώσικη αυθαιρεσία, αυτός θα βλέπει αδιάφορος, ‘‘σκαλίζοντας τη μύτη του’’ και τη μονομαχία της κυβέρνησης σε μια χούφτα τρομοκράτες;» (ΛΕΝΙΝ, «Ισκρα»,1/4/1902).
   «Το συνέδριο αποκρούει κατηγορηματικά την τρομοκρατία, δηλαδή το σύστημα των πολιτικών εκτελέσεων μεμονωμένων προσώπων σαν μέθοδο πολιτικής πάλης τελείως ακατάλληλη... (γιατί) καλλιεργεί και στους ίδιους τους επαναστάτες και στον πληθυσμό γενικά τις πιο στραβές αντιλήψεις για τα καθήκοντα και τις μεθόδους πάλης ενάντια στην απολυταρχία». (ΛΕΝΙΝ, Άπαντα τ. 7, σελ. 249).
   «(...) Οι μεμονωμένες απόπειρες δολοφονίας, σαν επαναστατική τακτική, είναι άσκοπες και επιζήμιες. Μόνο το μαζικό κίνημα μπορεί να θεωρηθεί σαν πραγματική πολιτική πάλη (...)». (ΛΕΝΙΝ, Άπαντα, τ. 40, σελ. 312).
ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ: «Έχει σημασία να τονίσουμε ότι ο αντάρτικος αγώνας είναι πάλη των μαζών, είναι πάλη του λαού: το αντάρτικο, σαν ένοπλος πυρήνας, είναι η αγωνιστική πρωτοπορία του λαού, η μεγάλη του δύναμη έχει τις ρίζες της στις μάζες του πληθυσμού (…). Η δολοφονία και ο τυφλός τερορισμός (τρομοκρατία) δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται. Είναι προτιμότερο να γίνεται μαζική δουλειά (…).Είμαστε ειλικρινά πεπεισμένοι ότι η τρομοκρατία είναι ένα αρνητικό όπλο, που δεν προσφέρει απολύτως ποτέ τα αναμενόμενα αποτελέσματα κι ότι μπορεί να απομακρύνει το λαό από ένα επαναστατικό κίνημα, αφού συνδέεται ολοκληρωτικά με αυτούς που επιδιώκουν ανθρώπινες απώλειες χωρίς προοπτική για τα προσδοκώμενα αποτελέσματα» (Τσε Γκεβάρα, «Ο Ανταρτοπόλεμος», εκδόσεις «Καρανάση»).
ΤΡΟΤΣΚΙ: «Η ατομική τρομοκρατία είναι ίσα - ίσα απαράδεκτη για μας γιατί ελαττώνει στις μάζες την ίδια την αυτοεκτίμησή τους, τις συμφιλιώνει με τις αδυναμίες τους και προσανατολίζει τα βλέμματά τους όπως και τις ελπίδες τους στην έλευση του μεγάλου εκδικητή, του απελευθερωτή που θα ‘ρθει μια μέρα και θα εκπληρώσει την αποστολή του» (Τρότσκι, «Για την ατομική τρομοκρατία», http://www.scribd.com).
   Αυτή είναι η πραγματικότητα. Εντούτοις, επαναλαμβάνουμε: Οι αδαείς, οι κάθε λογής γκεμπελίσκοι, οι διατεταγμένοι στην υπηρεσία της πολιτικής και ιστορικής παραχάραξης, οι «ενσωματωμένοι» στις καθεστωτικές εργολαβίες της μετατροπής των εννοιών «Αριστερά», «Προλεταριακή Δημοκρατία», «Κομμουνισμός», σε ποινικά αδικήματα (!), οι επιφορτισμένοι να αναπαράγουν την ιταμή και προβοκατόρικη συσχέτιση της πολιτικής πάλης του εργατικού κινήματος με την τρομοκρατία (!) συνεχίζουν το βιολί τους.
   Αποκαλύπτεται, έτσι, για μια ακόμα φορά, ότι οι μηχανισμοί ενός συστήματος που βασίζεται στον τρόμο της εκμετάλλευσης, της ανεργίας, της φτώχειας και των μαγκαλιών, έχουν κάθε λόγο να επενδύουν στην τρομο-υστερία και στην σε τρομο-λαγνεία. Στο παιχνίδι αυτό, όπως λέει και ένας φίλος μου, ο σπουδαίος Χριστόφορος Ζαραλίκος, φαίνεται να τους είναι χρήσιμος ο Ξηρός. Όχι σαν «χρήσιμος ηλίθιος». Αλλά σαν χρήσιμος… ελεύθερος. 
Υστερόγραφο: Ευτυχώς σε αυτή τη χώρα έχουμε γνωρίσει αντάρτες. Πραγματικούς. Και μάθαμε από αυτούς ότι η εγωπάθεια του «εκλεκτού εκδικητή» δεν είναι αντάρτικο. Μάθαμε από αυτούς, από τους πραγματικούς αντάρτες, ότι ο «ελέω λαού» (!) τρομοκράτης δεν είναι «αντάρτης». Ο λαός δεν αναθέτει τις υποθέσεις του στους κουμπουροφόρους. Βγαίνει ο ίδιος στο προσκήνιο της Ιστορίας και παλεύει για το δίκιο του. Κι όταν χρειαστεί είναι ο λαός που γίνεται αντάρτης. Γιατί, τελικά, «αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι πάντα ειν’ ο ίδιος ο λαός»!  Όπως ακριβώς το λέει εκείνη η στροφή στον ύμνο του ΕΛΑΣ!  
Πηγή: Ενικός

*Σχόλιο της διαχείρισης του Blog Ε.ΠΑ.Μ. Νότιου Τομέα

Συμφωνούμε με την κεντρική ιδέα του τίτλου του άρθρου κ. Μπογιόπουλου. Επίσης, βρίσκουμε ενδιαφέροντα και επικοδομητικά (όπως πάντα) τα άρθρα του και τις πληροφορίες που μας δίνει.  Πράγματι, η "απόδραση" του Χριστόδουλου Ξηρού, είναι πάρα πολύ χρήσιμη για το καθεστώς κατοχής. Και συμφωνούμε ότι η όλη υπόθεση της τρομοκρατίας λειτουργεί ως προβοκατόρικη καρικατούρα της οργανωμένης πάλης, που έχει ως στόχο την υπονόμευση του λαϊκού κινήματος, όπως και την δικαιολόγηση νέων μέτρων "νόμου και τάξης", όπως συμφωνούμε και με τα υπόλοιπα σημεία που αναφέρει.

Ωστόσο, διαφωνούμε με τον ορισμό που δίνει άμεσα στην αρχή του άρθρου του ο κ. Μπογιόπουλος στο λαϊκό και οργανωμένο κίνημα το οποίο το καθεστώς θέλει να εξαφανίσει. Η αλήθεια, και αυτή είναι προφανέστατη για όποιον έχει πραγματικές σχέσεις με τον απλό Λαό, είναι ότι το πιο ριζοσπαστικοποιημένο, το πιο προοδευτικό, το πιο έτοιμο μέρος του Λαού να αντισταθεί, είναι εκείνο το μέρος που έχει απελευθερωθεί ή έστω, έχει βάλει στην άκρη τις ιδεολογικές του διαφορές. Ο απλός Λαός αυτός, στην σημερινή κατάσταση άλωσης και προσεχούς αφανισμού της Πατρίδας μας, δεν μπορεί, ούτε και θέλει να ενωθεί στην βάση μιας ιδεολογίας, είτε αυτή είναι αριστερή, είτε είναι δεξιά, είτε μέρος του είναι συνειδητά ανένταχτοι. Η οργάνωση που θέλει και η οργάνωση που ήδη κάνει αυτό το μερος του Λαού, αποδέχεται κάθε λαΙκό αγωνιστή, ασχέτως ιδεολογικής αναφοράς.

Ο αγώνας του πραγματικού λαϊκού κινήματος, δεν παίρνει ούτε την έμπνευσή του, ούτε και τις εντολές για αντίσταση από κάποιο κόμμα, αλλά από την αυτονόητη κατανόηση του προβλήματος. Ενός προβλήματος, που δεν είναι πλέον ταξικό με την κλασική έννοια, ή έστω μόνο ταξικό, αλλά θέμα επιβίωσης ως Έθνους. Ο απλός εργαζόμενος Λαός, δεν βλέπει το  δικαίωμα στην ζωή που του στερούν από αυτόν και τα παιδιά του ως ταξικό ζήτημα. Το βλέπει πρωτίστως, ως θέμα εθνικό και αγνά πατριωτικό, μέσα από μια αυθεντική λαϊκή ματιά, που δεν έχει ούτε ίχνος μίσους προς οτιδήποτε το διαφορετικό.

Έτσι, σε αυτό το μέρος του Λαού, το οποίο σήμερα με ραγδαίο ρυθμό αυξάνεται για να φτάσει σε μια κρίσιμη μάζα, αποτελείται από δεξιούς, αριστερούς και ανένταχτους πολίτες, οι οποίοι διψούν για αληθινή Δημοκρατία, και αποζητούν με πάθος την απελευθέρωση της Πατρίδας μας. Βλέπουν, και καταλαβαίνουν τα τεχνάσματα του καθεστώτος και δεν ξεγελιούνται από τα θέατρα που σκοπό τους έχουν και την χειραγώγηση, αλλά και την νομιμοποίηση ακόμα πιο αυταρχικών μέτρων εναντίον του.

Ο καλά σχεδιασμένος λόγος του Ξηρού, είναι αυτονόητο, ότι δεν ομοιάζει με τον αριστερό λόγο. Αντιθέτως, έχει τρομακτικές ομοιότητες, πολλοί θα έλεγαν ακόμη και απόλυτη συμφωνία (εκτός εκείνου του μέρους που αναφέρεται στην τρομοκρατία), με τον λόγο που κάνει εκείνο το μέρους του Λαού που περιγράφεται παραπάνω. Οι ήρωες του Λαού και του Έθνους μας, τουλάχιστον οι τρεις από αυτούς - έστω και αν κάποιοι διαφωνούν για δικούς τους λόγους - αντιπροσωπεύουν, όχι κάποιον αριστερόστροφο ταξικό αγώνα, αλλά τους εθνικο-απελευθερωτικούς αγώνες που είναι βαθειά ριζωμένοι στο "εθνικό DNA" και την συλλογική μνήμη του Λαού μας. Αυτούς λοιπόν, φωτογραφίζει το καθεστώς δια μέσου του υπηρέτη τους, δεν υπάρχει αμφιβολία. Και ως εκ τούτου, αυτούς, συγκεκριμένα, ετοιμάζεται να καταστείλει και όχι μόνο το αριστερό ή κομμουνιστικό μέρος του Λαού που θέλει όπως ακριβώς και οι δεξιοί ή ανένταχτοι και πατριώτες αδελφοί τους, να ανατρέψουν το καθεστώς κατοχής μια και καλή και με τον πιο αναίμακτο τρόπο.

Μπροστά στην επείγουσα πλέον απειλή, να χάσουμε την χώρα ολόκληρη, και μαζί της οποιαδήποτε ευκαιρία να εκφράσει κανείς επικοδομητικά την ιδεολογία του, δεν υπάρχει αίτημα ή αγώνας που να μπορεί να στηριχθεί πλέον σε κάποια κλασσική ιδεολογία. Όποιος, σε αυτήν την κρισιμότατη στιγμή, επιμένει να βάζει την ιδεολογία του, πάνω από τον στόχο της απελευθέρωσης της Πατρίδας, είναι καταδικασμένος να χάσει και τα δύο...

...εκτός και εάν οι συμπατριώτες του, κάνουν αυτοί το χρέος τους, για να επωφεληθεί ακόμα και αυτός.

 - Σταύρος Κατσούλης - Διαχειριστής του Blog Ε.ΠΑ.Μ. Νότιου Τομέα, και μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.Πα.Μ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Επειδή πιστεύουμε στη δύναμη του διαλόγου, αλλά όχι στην εμπαθή και στείρα αντιπαράθεση, διατηρούμε το δικαίωμά του να μην αναρτούνται σχόλια που είναι υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο, που περιέχουν προσωπικά δεδομένα των αρθρογράφων ή έχουν σκοπό την διαφήμιση και την προβολή προϊόντων.

Παρακαλούμε να χρησιμοποιείτε Ελληνικά και όχι greeklish ακόμα κι αν "φοβάστε" για την ορθογραφία σας.