Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Ευχές, ένα σχόλιο και ένα άρθρο από την εποχή του '40

Σχόλιο Ε.Πα.Μ. Νότιου Τομέα:
Ο αρθρογράφος, σε κάποιο μέρους του άρθρου του, γράφει:

«Γιατί σήμερα μέσα στον καθένα μας υπάρχει ολάκερη η Ελλάδα, ζει μέσα μας με όλους τους αιώνες της ιστορίας της, κοιτάζει μεσ’ από τα μάτια μας με όλους τους ήρωές της, χορεύει μέσα στη φαντασία μας με όλα τα χρώματα, τους ήχους και τις γραμμές της.»

Με την γλώσσα και τα νοήματα της εποχής εκείνης, ο αρθρογράφος εκφράζει συναισθήματα και ιδέες που σήμερα πλέον έχουν αρχίσει και πάλι να ξυπνούν μέσα στις καρδιές του κάθε Έλληνα. Η υποψία ότι δεχόμαστε πολεμική επίθεση, και όχι απλά μιά κρίση έχει αρχίσει να γίνεται κοινή διαπίστωση. Έτσι λοιπόν, πολλά από τα κείμενα της εποχής του '40,  φαίνονται απόλυτα πρέποντα και για την σημερινή μας κατάσταση, γιατί και η δικιά μα γενιά δέχεται παρόμοια επίθεση.

Αλήθεια,  πόσο πιο μεγάλη απόδειξη χρειάζεται για να καταλάβουμε το ότι όλα αυτά ταιριάζουν απόλυτα στην κατάστασή μας σήμερα, ότι δηλαδή πράγματι, βρισκόμαστε πάλι μπροστά σε έναν κατακτητή και μάλιστα αυτήν την φορά ακόμα πιο αιμοδιψή και αποφασισμένο; Πόσο πιο μεγάλη απόδειξη χρειαζόμαστε για να καταλάβουμε ότι διατελούμε πλέον, όλοκληρο το γένος των Ελλήνων, υπό κατακτητών και προδοτών και δωσίλογων;

Όπως τότε, στο ένδοξο έπος του '40, οι Έλληνες, μια χούφτα μπροστά στις δυνάμεις του κατακτητή, στάθηκε όρθιος έχοντας πλήρη επίγνωση της κληρονομιάς που υπερασπίστηκε, τόσο και τώρα, είναι ο διακαής πόθος μας, να δούμε και τον σημερινό Λαό να κάνει το ίδιο.

Έλληνες! Ο πόλεμος είναι και πάλι εδώ, ήδη κάτω από το κατώφλι μας, μόνο που αυτήν την φορά τα όπλα που χρησιμοποιούν είναι ψυχολογικά και οικονομικά. Χωρίς μάλιστα, να αποκλείονται και τα συμβατικά όπλα... 


Ζούμε λοιπόν και εμείς, μπροστά στην ώρα που έρχεται, στην ώρα της Ιστορίας. της Ιστορίας της δικιάς μας! Τι θα διαβάσουν άραγε τα δικά μας παιδιά στο μέλλον; Ότι χάσαμε την Πατρίδα; Ή ότι την κερδίσαμε και την αναγεννήσαμε στα υψηλά επίπεδα που της αξίζει;
Ευχόμαστε σε κάθε Έλληνα, Χρόνια Πολλά, Καλή Λευτεριά και πάλι, και Καλόν Αγώνα ενάντια στις δυνάμεις που μας καταδυναστεύουν πάλι σήμερα, με τα χρέη και την πλήρη ανομία και ανηθικότητά τους!

Σήμερα αξίζει να θυμηθούμε τους ήρωες του '40. Αξίζει ένα υπέρτατο ευχαριστώ στον Ελληνικό Λαό του '40 που με θάρρος και επιμονή πέταξε τον ζυγό των κατακτητών, κάνοντας όλα τα άλλα έθνη να μας θαυμάσουν!

Ζήτω η Ελλάς!
Ζήτω το Έθνος!
Ζήτω η Πατρίδα!
Ζήτω η Δημοκρατία και η Ελευθερία!



----


Η ώρα της ιστορίας

Σε μίαν ώρα που κανείς δεν ξέρει, σε μια στιγμή που μόνο ο Θεός ορίζει, μέσα στο ναό της Ιστορίας σημαίνει ξαφνικά η βαθειά καμπάνα της Μοίρας πάνω στα ριζικά των λαών. Τότε τα άτομα που αποτελούν την εθνικήν ολότητα, πειούν θεληματικά ένα μεγάλο μέρος από τα πιο ακριβά προνόμιά τους, αυτά ίσα-ίσα που κατοχυρώνουν τη μονάδα μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Όλοι τότες, υποταγμένοι σε μίαν ακατανίκητη κεντρομόλο δύναμη, αναζητούν τον πυρήνα της ομογένειας, πυκνώνουνται γύρω εκεί, για να δώσουν, όσο γίνεται πιο υπεύθυνα, το μεγάλο «παρών» της φυλής, μπροστά στο κάλεσμα της Μοίρας. Μια φυλή, ένα έθνος, ένας λαός, είναι προικισμένα με βιολογικά νειάτα τόσο περισσότερο, όσο πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά θα μπορέσουν να κάνουν τη σωτήρια προσαρμογή, από το άτομο στην ομαδική ολότητα.

Σαν γίνει αυτό, τότες πια η φυλή, οπλισμένη με όλα τα ψυχικά και ζωϊκά της χαρίσματα, παίρνει την ιστορική της φυσιογνωμία και από μία σκόνη ατόμων, που ήταν πριν, γίνεται ξαφνικά μια πελώρια ενιαία μορφή, εμψυχωμένη από μία μοναδική θέληση. Αναπνέει μέσα ως ένας ολάκερος λαός, μ΄ ένα στήθος πελώριο, και το ρυθμό στις πράξεις και στους λογισμούς τους, τον δίνει μία θεόρατη καρδιά με το σφυροκόπημα του ρυθμού της.

Μόνο στους λαούς που ’ναι γερασμένοι βιολογικά, βλέπουμε τα άτομα και τις μικρές ομάδες, να τραβάνε παραζαλισμένα, το καθένα το δρόμο του, μπροστά στην κρίσιμη ώρα, όταν επίσημα θα βαρέσει η βαριά καμπάνα της Μοίρας.

Αυτή η ομοθυμία των δέκα εκατομμυρίων Ελλήνων, με την οποίαν αντίκρυσαν το φοβερό γεγονός του πολέμου, είναι θαρρώ το πιο σπουδαίο φαινόμενο μέσα στην ιστορία του έθνους μας ολόκληρη. Η Ελλάδα σύσσωμη, σύψυχη, στάθηκε μπροστά στο ανοιχτό βιβλίο της Μοίρας και υπαγορεύει το νέο κεφάλαιο της ιστορίας της.

Δεν έγινε αυτό με εξαναγκασμούς ούτε με φοβέρες. Τα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων πρόσφεραν τους πληγωμένους εγωισμούς των, τις φιλοδοξίες και τα μίση και τα πάθη τους τα πολιτικά, και τους προσωπικούς φθόνους και τις ματαιοδοξίες τους, πρόσφεραν τις κοσμοθεωρίες και τις διαφωνίες τους και τις αυτάρεσκειές τους, πρόσφεραν τις ελευθερίες τους στο βωμό της Ελλάδας, με τον ίδιο τρόπο που τα ζευγάρια πρόσφεραν τις χρυσές βέρες τους και οι πτωχές υπηρέτριες τις οικονομίες τους. Έτσι οι πεντακόσιες χιλιάδες των στρατευμένων νέων πρόσφεραν τα νειάτα και τη ζωή τους. Όλοι με λεύτερη τη θέληση, όλοι από το περίσσευμα της καρδιάς.

Αυτό το θάμα δεν είναι η πρώτη φορά πού γίνεται μέσα στην ιστορία της φυλή. Δε θα ’ναι και η στερνή. Γιατί η Ελλάδα, μέσα στο προνομιούχο κύτταρό της, είναι ένας αιώνια νέος και ολοζώντανος οργανισμός. Είναι η ίδια η έννοια της νιότης, ενσαρκωμένη σε μία ράτσα εύστροφη, ευφάνταστη, γεμάτη πείσμα και γοητευτική τρέλα.

Απ’ την άλλη μεριά των συνόρων μας χτυπά ένας λαός 45 εκατομμυρίων. Τον νικούμε γιατί είμαστε μία φυλή αρσενική και λεύτερη, κι είναι μία φυλή από 45 εκατομμύρια σκλάβους.

Είναι ένας αγώνας άνισος αυτός και οι λαοί του κόσμου, οχτροί και φίλοι και αδιάφοροι, τον παρακολουθούν με κατάπληξη. Ποιό θα ’ναι το τέλος του;

Ελάχιστα ενδιαφέρει αυτό το τέλος. Ολάκερη η δικαίωσή μας στέκεται στην αρχή. Το πως όλοι μαζί κάναμε τον πόλεμο, αυτό είναι η νίκη της φυλής. Όλα τ’ άλλα είναι μηχανολογία. Και δεν είναι μόνο μία πράξη τιμής ετούτη η ομόψυχη ενέργεια. Είναι ακόμα μία πράξη υγείας και μία πράξη φαντασίας. Μόνο ένας οργανισμός πλημμυρισμένος από τη χαρά και τη δόξα της ζωής έχει τη δύναμη να ορμά προς τη θυσία με τόσο κέφι. Και μόνο ένας λαός με ισχυρή φαντασία, μπορεί να εξαρθεί πάνω από το υλικό βάρος των ατομικών συμφερόντων και να χυμήξει με τέτοια αποκοτιά, με ανοιχτές τις φτερούγες προς την αναμμένη φλόγα.

Σήμερα στεκόμαστε στην υψηλότατη κορφή της ιστορίας μας. Εκεί που ο αέρας είναι αμβροσία. Μπορούμε σήμερα να δεχτούμε τον Αισχύλο κοντά μας, δίχως να μας ταπεινώσει ο μεγάλος και ιερός ίσκιος του.

Και είναι μία υπεράνθρωπη χαρά για κάθε πνευματικό άνθρωπο, να μπορέσει να σταθεί με ασφάλεια και με επίγνωση σε τούτη την επικίνδυνη θέση, όπου το χώμα είναι σφραγισμένο από τα βήματα των θεών και των ηρώων. Να σταθεί με τη συνείδηση φωτισμένη από το μεγάλο ήλιο της φυλής, φωτισμένη ως τα βαθειά, έτσι όπως φωτίζεται ο καθάριος βυθός της θάλασσας, όταν τον χτυπάει κάθετα ο ήλιος, και ξεχωρίζει μέσα να γαλανίζουν λογής-λογής πετράδια και νερολούλουδα.

Όρθιος πάνω στη βίγλα της επίσημης ώρας, γεμάτος από ολάκερο το παρελθόν της φυλής, γεμάτος από όλο το νόημα της Ελληνικής Γης, πού γέννημα και φύτρο της είναι ο καθένας μας, έργο του ήλιου της και του χώματος και της θάλασσάς της. Να σταθεί ο καθένας μας δικαιωμένος και ήσυχος μπρος σ’ οτιδήποτε κι αν πρόκειται να συμβεί. Φτάνει αυτό να ’ναι μέσα στο Νόμο της Ιστορίας της φυλής, που αυτός προστάζει και εμείς πράττουμε. Να σταθεί ευτυχισμένος και να αναπνεύσει με όλο του το στήθος τον αέρα των ελληνικών αιώνων, που ’ναι μεθυστικός σαν κρασί, γιατί είναι γεμάτος από σπέρματα ζωής, από τραγούδια και μύθους και φαντασίες.

Ο καθένας να σταθεί έτσι με τη ψυχή γυμνή μπροστά στο Θεό, ώσπου να αισθανθεί την ασήμαντη μονάδα της ύπαρξής του απόλυτα ενσωματωμένη μέσα στην αιώνια μορφή της φυλής, αιώνιος και αυτός μαζί της.

Γιατί σήμερα μέσα στον καθένα μας υπάρχει ολάκερη η Ελλάδα, ζει μέσα μας με όλους τους αιώνες της ιστορίας της, κοιτάζει μεσ’ από τα μάτια μας με όλους τους ήρωές της, χορεύει μέσα στη φαντασία μας με όλα τα χρώματα, τους ήχους και τις γραμμές της.

Αν όλοι μπορέσουμε να φωτίσουμε την πράξη του πολέμου που πολεμούμε με αυτό το ήρεμο και σταθερό φως, δεν υπάρχει φόβος να λυγίσει κανένα γόνατο, ως το τέλος. Αυτό το φως, το «ιλαρόν φως», που λέει η Εκκλησία, είναι κείνο που έκαμε και κάνει όλους τους ήρωες της πανανθρώπινης ιστορίας να τραβάνε χαμογελαστοί το δρόμο της αποστολής τους, με τόση ασφάλεια, με τόση χάρη.

πηγή: Περιοδικό «Νέα Εστία», τεύχος 334, 15 Νοεμβρίου 1940

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Επειδή πιστεύουμε στη δύναμη του διαλόγου, αλλά όχι στην εμπαθή και στείρα αντιπαράθεση, διατηρούμε το δικαίωμά του να μην αναρτούνται σχόλια που είναι υβριστικά ή άσχετα με το άρθρο, που περιέχουν προσωπικά δεδομένα των αρθρογράφων ή έχουν σκοπό την διαφήμιση και την προβολή προϊόντων.

Παρακαλούμε να χρησιμοποιείτε Ελληνικά και όχι greeklish ακόμα κι αν "φοβάστε" για την ορθογραφία σας.