ΕΚΤΑΚΤΟ: ΚΟΠΗΚΕ Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΕ

Για μια ακόμη φορά εκτός ερτζιανών η ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΕ της Γεωργίας Μπάστα και του Δημήτρη Καζάκη. Σήμερα, 18 Μαρτίου ανακοινώθηκε από υπάλληλο του σταθμού ΑΡΤ FM στους συντελεστές της ΕΚΠΟΜΠΗΣ ΑΕ, Γεωργία Μπάστα και Δημήτρη Καζάκη, ότι η καθημερινή μετάδοση της εκπομπής τους κόβεται. Συγκεκριμένος λόγος ή αιτία δεν δόθηκε, καθώς η απόφαση είναι προφανώς καθοδηγούμενη από πολιτική σκοπιμότητα. Μετά την επίθεση εναντίον της Κύπρου με τόσο απροκάλυπτο τρόπο, φαίνεται ότι αναμένονται χειρότερα για την χώρα μας και ως εκ τούτου δεν μπορεί να υπάρχει ούτε μια φωνή στα ερτζιανά που να ξεσκεπάζει την αλήθεια.

Πηγή

ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΗΜΕΡΑ! (ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!)

Χρόνια Πολλά σε όλους!

Σήμερα, έχουμε μιά πρόταση:

Αντί αναρτήσεων, 

σήμερα κάντε αυτό που οι Έλληνες 

ξέρουν να κάνουν πολύ καλά...

ΒΓΕΙΤΕ ΕΞΩ, ενωθείτε με φίλους και συγγενείς.

Με αγάπη ακούστε τους, και με αγάπη πείτε τους αλήθειες.

Πείτε τους τι μπορούμε να είμαστε εμείς οι Έλληνες.

Κάντε ότι μπορείτε για να 

ανεβάσετε την καρδιά τους

ΨΗΛΑ!

Προετοιμάστε το έδαφος για 

ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

και

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ 

Χρόνια Πολλά και Καλή Σαρακοστή!

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ Α.Σ.Γ.Μ.Ε. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΑΝΩΤΑΤΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΟΝΕΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ (Α.Σ.Γ.Μ.Ε.)
Βερανζέρου 22, 6ος όροφος, ΤΗΛ – ΦΑΞ : 2105242386, 210 3845434, 210 3835093 goneis@mail.gr , www.goneis.org. Αθήνα, 12/03/2013





Προς: το Υπουργείο Παιδείας και τις Διευθύνσείς του

Μόλις πρόσφατα ζητήθηκε από τους Συλλόγους Γονέων να συμμετάσχουν στη διαδικασία αξιολόγησης της σχολικής μονάδας, στα σχολεία με νέο αναμορφωμένο πρόγραμμα (ΕΑΕΠ). Αύριο θα ζητηθεί να γίνει το ίδιο, σε όλα τα Σχολεία. Γονείς θα αξιολογούν εκπαιδευτικούς, εκπαιδευτικοί θα αξιολογούν μαθητές, όλοι εναντίων όλων και η πολιτική σας να προχωράει ανεμπόδιστοι.

Η απάντησή μας είναι η εξής:


Σας έχουμε αξιολογήσει χρόνια τώρα! Είστε εσείς που αφήνετε τα σχολεία χωρίς εκπαιδευτικούς, που κλείνετε σχολεία, που ξεχνάτε να στείλετε βιβλία, μας απειλείτε ότι αν τα παιδιά μας μουτζουρώσουν τα βιβλία τους θα τα πληρώνουμε (!), που αφήνετε πεινασμένους μαθητές σε αίθουσες που στάζουν στις πρώτες βροχές, είστε εσείς που ζητάτε να μάθετε πόσοι μαθητές μπορούν να στοιβαχτούν σε κάθε τάξη, για να φτιάξετε 30άρια τμήματα. Είστε εσείς που αφήνετε ανεμβολίαστα μικρά παιδιά. Είστε εσείς που μοιράζετε την απελπισία στις οικογένειες μας, με την φοροεπιδρομή, την ανεργία, την ακρίβεια. Είστε εσείς που μαθαίνετε στα παιδιά μας πώς να σκύβουν το κεφάλι, και αν το αρνηθούν τα στέλνετε στα “μαθητοδικεία”. Είστε εσείς που κάνετε τη μόρφωση υπηρεσία για λίγους και εκλεκτούς. Είστε εσείς που στέλνετε 15χρονα στην εργασία και τη σχολική διαρροή. Είστε εσείς που κλείσατε το μοναδικό δημόσιο παιδοχειρουργικό τμήμα και καταδικάσατε στο θάνατο μικρά παιδιά.


ΣΑΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΑΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΑΠΛΑ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΣ –


ΕΙΣΤΕ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ !

Το σχολείο μας δεν θα γίνει καλύτερο με την αξιολόγηση. Το μόνο που σας νοιάζει είναι πόσους εκπαιδευτικούς θα βάλετε στο τσεπάκι σας και πόσους θα απολύσετε. Σας νοιάζει να μας βάλετε εμάς τους γονείς να βρούμε τους απαραίτητους πόρους για τη λειτουργία των σχολείων έτσι που όλοι ... (οι επιχειρηματίες, η Τ.Α., η μ.κ.ο) να έχουν και άποψη για το τι πρέπει να μάθουν τα παιδιά μας!

ΔΕΝ ΤΣΙΜΠΑΜΕ!

Οι γονείς, τα παιδιά μας και οι δάσκαλοι τους έχουμε ανάγκη από ένα άλλο σχολείο.

Που θα είναι δημόσιο και δωρεάν, με σύγχρονες εγκαταστάσεις, που δεν θα φοβόμαστε να τα στείλουμε σχολείο μήπως πάθουν τίποτα. Από ένα σχολείο που δεν θα χωρίζει τα παιδιά μας λες και είναι αυτά που φταίνε για την κυβερνητική πολιτική σας.

Γι’ αυτό λέμε: δεν θα βγάλουμε τα μάτια μας με τα ίδια μας τα χέρια!

Δεν συμμετέχουμε στην αξιολόγησή σας που θα κάνει το σχολείο πιο ακριβό για τη λαϊκή οικογένεια, πιο φθηνό για το κράτος και πιο κερδοφόρο για τις επιχειρήσεις.

Όλοι για έναν και ένας για όλους!

Βιντεο: “Προφήτης» ή Μήπως το Κατέχει το Αντικείμενο;

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2012 ο Δημ. Καζάκης μιλάει για την Κύπρο ... 

Σήμερα, το olympia.gr γράφει : '' Η σοβαρότητα όμως και η υπευθυνότητα κρίνεται εκ του αποτελέσματος και κυρίως αν αυτά που υποστηρίζεις δικαιώνονται στο χρόνο. Στη περίπτωση του Καζάκη αυτά που υποστηρίζει εδώ και χρόνια επαληθεύονται με μαθηματική ακρίβεια.''

Τα συμπεράσματα δικά σας...

Ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.Πα.Μ. για τις εξελίξεις στην Κύπρο

Ανακοίνωση

Οι εξελίξεις των τελευταίων ωρών στην Κύπρο δείχνουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο την αδίστακτη και εθνοκτόνα πολιτική που έχουν δρομολογήσει οι αρχιτέκτονες της ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης.

Δε διστάζουν να εξαθλιώσουν έναν ένα τους λαούς της Ευρώπης μέχρι να τους οδηγήσουν σκλάβους και γυμνούς στα βιομηχανικά κέντρα των «αρχόντων» της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας πλουτοκρατίας.

Πρώτος στόχος τους είναι η οικονομική απογύμνωση των εθνών – κρατών, που είναι μέλη της ευρωζώνης, η εξαθλίωση των λαών τους,  ο ανδραποδισμός τους και η μετατροπή τους σε νομάδες και, χωρίς εθνική ταυτότητα,  περιπλανώμενους επαίτες.

Οι τελευταίες εξελίξεις στην Κύπρο δείχνουν ολοφάνερα ότι οι κατακτητές επιταχύνουν τις διαδικασίες κατάλυσης και διάλυσης των εθνικών κρατών.

Οι ώρες είναι κρίσιμες για τον ελληνισμό σε Κύπρο και Ελλάδα και η  απειλή για δραματικές εθνικές συνέπειες άμεση.  Είναι απόλυτη ανάγκη οι πατριωτικές, δημοκρατικές, αντικατοχικές πολιτικές δυνάμεις,  και τα κινήματα σε Ελλάδα και Κύπρο, να κινητοποιηθούν άμεσα για να σταματήσουν το, υπό εξέλιξη, κοινοβουλευτικό πραξικόπημα στη Λευκωσία και να καταγγείλουν τη συνέργεια της «κυβέρνησης» Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη των Αθηνών. Οι καταστάσεις θυμίζουν έντονα το πραξικόπημα του Ιωαννίδη, του `74, και τις χουντικές μαριονέτες των Αθηνών, που οδήγησαν σε εντεταλμένη ανατροπή της γεωστρατηγικής ισορροπίας στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου, με την προδοσία της Κύπρου, λίγο πριν καταρρεύσουν και καταδικαστούν τελεσίδικα από τον ελληνικό λαό.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.Πα.Μ.),  σε ανύποπτο χρόνο, είχε  προειδοποιήσει τους Κυπρίους - με συνέντευξη του Γενικού του Γραμματέα Δημ. Καζάκη στα ΜΜΕ της Κύπρου – για τον επερχόμενο κίνδυνο, και τότε λοιδορήθηκε από πολλούς «επαΐοντες» της κυπριακής πολιτικής και της δημοσιογραφίας.

Σήμερα τι έχουν να πουν;

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο καλεί τον Ελληνικό και τον Κυπριακό Λαό σε Εθνική Πανστρατιά.

Μόνο γενικευμένη αντίσταση που θα προσλάβει παλλαϊκά χαρακτηριστικά σε Ελλάδα και Κύπρο μπορεί να αποτρέψει τώρα το έγκλημα του Εurogroup και των εγχώριων προδοτών, που κάνει τη Κυπριακή τραγωδία του ’74, αλλά και τη Μικρασιατική Καταστροφή να φαντάζουν παρωνυχίδες μπροστά σε αυτό που πρόκειται να βιώσουμε το προσεχές διάστημα.

ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Αθήνα, 16 Μαρτίου 2013

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Μήνυμα προς λωτοφάγους: Έστι Πατρίς!

Η αρχέγονη μάχη του ήρωα με τον εαυτό του

Θυμόμαστε νομίζω οι περισσότεροι από εμάς διάφορες φανταστικές ή πραγματικές ιστορίες, όπου ο πρωταγωνιστής καθηλωμένος από την κούραση και κόπωση, ψυχική ή/και σωματική, βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα: Να πέσει για λίγο ύπνο τώρα,  με φόβο να ολισθήσει σταδιακά σε κώμα και να μην ξυπνήσει ποτέ, ή να συνεχίσει τον αγώνα του αψηφώντας το αίσθημα της ολοκληρωτικής υπερκόπωσης;  Συχνά, όσο ο ήρωας μας αναλογίζεται το δίλημμα αυτό, αποκοιμιέται ασυνείδητα και άθελά του, και τότε αρχίζει η αργή αλλά σταθερή πτώση προς τον τελευταίο ύπνο και την απόλυτη λήθη. Όμως, για καλή τύχη του ήρωα, πάντα "κάτι" τον αφυπνίζει, "κάτι" τον ξυπνά και τον τραβά από αυτό το φοβερό και τρομακτικό μονοπάτι προς τον αφανισμό.

Αυτό το "κάτι", μπορεί να ήταν κάποιος σύντροφος, όπως ο Οδυσσέας, που τράβηξε τους συντρόφους του από την χώρα των λωτοφάγων ή μπορεί να ήταν ο πόθος του ίδιου του ήρωα να ξαναδεί τους δικούς του ή την Πατρίδα του. Το αποτέλεσμα για τον ήρωα είναι πάντα το ίδιο: Υπέρβαση της κούρασης και της κόπωσης, συνέχεια του ταξιδιού προς τον προορισμό και τελικά το πέρασμα στην Ιστορία. Για τους μη-ήρωες, το αποτέλεσμα είναι πάντα το αντίθετο. Στον πυρήνα όμως και των δύο αυτών των περιπτώσεων, βρίσκονται πάντα κάποιες αξίες. Δηλαδή η σταθερή επιλογή να μην παραβιαστούν ποτέ κάποιες αξίες ή/και πιστεύω. Αν οι αξίες και τα πιστεύω αυτά είναι ικανά και έχουν την απαιτούμενη δύναμη, τότε υπάρχει ανάκαμψη.  Αν όχι, τότε επέρχεται η Λήθη, ο θάνατος και τέλος ο αφανισμός από την Ιστορία.

Τα διλήμματα στην πραγματικότητα του σήμερα δεν είναι και πολύ διαφορετικά. Δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να μην έχει έστω και παροδικά αναλογιστεί το ανάλογο δίλημμα ακόμα και αν δεν το έχει συνειδητοποιήσει. Μπορεί για τον αγωνιστή του σήμερα να μην είναι τόσο απλό όσο το να αποκοιμηθεί λόγω κόπωσης. Όμως, υπάρχουν και άλλοι τρόποι να αρχίσει κανείς να ολισθαίνει προς την λήθη, την απραξία, την κατάθλιψη και τα χειρότερα που έρχονται μετά από αυτά. Ένας από αυτούς είναι και το να ενδώσει κανείς σε μέρος των επιταγές των επικυρίαρχων ή των κομματικών "χειριστών" τους, ακόμα και αν οι προθέσεις του αγωνιστή ήταν κάποτε αγαθές και δίκαιες.

Το δίλημμα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ...

Αντίθετα με το υπάρχον καθεστώς, η εγκατάσταση μιας δημοκρατίας, απαιτεί μεγάλο κόπο και τουλάχιστον τα παρακάτω:

• Πολύ δουλειά 
• Βαθειά παιδεία και ενημέρωση
• Εκτεταμένη οργάνωση
• Απόλυτη συνεργασία
• Αδελφική ενότητα
• Υπέρβαση ιδεολογιών
• Δραστική αλλαγή πρακτικών
• Υγιή πατριωτισμό και την αποδοχή της έννοιας του έθνους και ταύτιση με αυτό. 

Ο κάθε αγωνιστής, ανάλογα με την περίσταση, καλείται να τα κάνει όλα αυτά και ακόμα περισσότερα. Και μάλιστα, καλείται να τα κάνει όλα μαζί, την ίδια στιγμή.

Ο ένας θα έχει δυσκολία να βάλει την δημοκρατία και την γενικότερη ευημερία του λαού πάνω από την ιδεολογία του. Ο άλλος, θα έχει δυσκολία να εγκαταλείψει την απομονωμένη ιδιωτική του ζωή και να γίνει αλληλέγγυος. Ο τρίτος, θα έχει δυσκολίες στο να αυξήσει την παιδεία του, να ενημερωθεί ή να ενημερώσει. Ο τέταρτος, θα φοβηθεί να ανοιχθεί και να συναδελφωθεί με τον συμπολίτη/συνάνθρωπό του. Ο πέμπτος θα τρομάξει μπροστά στην δαιδαλώδη οργάνωση που θα χρειαστεί να γίνει. Ο έκτος, θα έχει θέμα με την παραδοχή της Πατρίδας και του Έθνους ως έναν από τους ουσιαστικότερους λόγους που ο Λαός μπορεί να ενωθεί.  Και άλλος, θα βρει δυσκολίες στο να εμπιστευτεί μια πραγματική δημοκρατική διαδικασία από τον φόβο μήπως και η δικές τους ιδέες δεν γίνουν αποδεκτές. Και όλοι μας, θα παραδεχθούμε ότι το να τα κάνει κανείς όλα αυτά παράλληλα, απαιτεί πράγματι μεγάλη υπευθυνότητα, θάρρος, υπομονή, επιμονή, ανιδιοτέλεια, αυταπάρνηση, ατσάλινα νεύρα και εσωτερική ψυχική δύναμη που μόνο οι ήρωες έχουν. Αυτή η οδός, είναι προφανέστατα η οδός της αρετής, η στενή ανηφορική οδός που καλούμαστε να ακολουθήσουμε.

Αλλά υπάρχει και η ευρεία οδός. Αυτή η πιο εύκολη και ευρεία οδός σε μια κρίση όπως αυτή που ζούμε σήμερα κατά την γνώμη μου, είναι ο συμβιβασμός (ακόμα και ο μερικός συμβιβασμός) με τους σάπιους θεσμούς και ιδέες του παρελθόντος και απερχόμενου συστήματος. Οι θεσμοί αυτοί είναι ήδη εγκατεστημένοι, ήδη εν ενεργεία, έχουν κάποιο επίπεδο εφαρμογής -άσχετα με το πόσο αποτελεσματικοί είναι- και έχουν την επίσημη νομιμοποίηση του καθεστώτος. Εκ των πραγμάτων δηλαδή, είναι πολύ εύκολο να συμβιβαστεί κανείς, απλά με το να μην κάνει τίποτα! Αρκεί κανείς να μην κάνει τίποτα, και εξ ορισμού νομιμοποιεί το καθεστώς. Εφ' όσον είμαστε αγωνιστές, έστω σε κάποιο επίπεδο, δεν είμαστε στην κατηγορία που γενικά, απλά και παθητικά δεν κάνει τίποτα.  Αυτό που όμως έχει μεγάλη σημασία για εμάς, είναι ότι ακόμα και ο μερικός συμβιβασμός είναι στο τέλος, αργά ή γρήγορα, απολύτως καταστροφικός.

Οι αξίες των αγωνιστών που θέλουν να δουν πραγματική δημοκρατία, δικαιοσύνη, ελευθερία και ευημερία σε αυτόν τον τόπο, είναι συγκεκριμένες. Αυτές οι αξίες δεν επιδέχονται αλλαγών ή συμβιβασμών, σε καμία περίπτωση. Όποιος ενδώσει, όποιος βάλει νερό στο κρασί του, θα βρει αναπόφευκτα τον εαυτό του σε κατάσταση πτώσης, αργά στην αρχή αλλά με σταθερή επιτάχυνση στην συνέχεια. Το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο, γιατί εδώ ισχύει πάντα η αρχή του %1 δηλητηρίου. Ακόμα δηλαδή και αν είχαμε 99% σωστές αξίες, το 1% δηλητηρίου, είναι ικανό να μας σακατέψει ή να μας σκοτώσει. Στην περίπτωσή μας όμως, δεν είναι προσωπικό ζήτημα. Στην περίπτωσή μας, το σακάτεμα αυτό και ο θάνατος, είναι συλλογικός. Εάν εμείς ενδώσουμε, τότε θα πέσει η Πατρίδα. Εάν εμείς κρατήσουμε τις αξίες μας, τότε να είστε σίγουροι ότι η Πατρίδα θα σηκωθεί και πάλι.

Ο πιο μεγάλος πειρασμός της κρίσης

Ας το επαναλάβουμε, γιατί έχει μέγιστη και ουσιαστικότατη σημασία: Είναι πιο επιτακτικό από οποτεδήποτε άλλοτε, να καταλάβουμε, ότι δεν έχουμε κανένα απολύτως περιθώριο συμβιβασμού. Δεχόμαστε τα ηθικά, τα σωστά, τα πραγματικά δημοκρατικά, τα δίκαια, και τα συμφέροντα του Λαού. Τα δεχόμαστε και τα εκφράζουμε με όλα τα λόγια μας, και πρέπει να τα εφαρμόζουμε με όλα τα έργα μας. Τα δεχόμαστε στα μεγάλα, οπότε πρέπει να τα δεχόμαστε και στα μικρά. Τα δεχόμαστε για τους άλλους, για την Πατρίδα, οπότε πρέπει να τα δεχόμαστε και για τον εαυτό μας. Τα δεχόμαστε για την Πατρίδα, για το σπίτι του άλλου οπότε πρέπει να τα εφαρμόζουμε και στο δικό μας σπίτι.

Ιδού, λοιπόν ο μέγιστος πειρασμός που αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Πρακτικά ο πειρασμός αυτός, λαμβάνει την μορφή ενός διλήμματος, μιάς ερώτησης, διαφορετικής κάθε φορά. Ας δούμε μερικά παραδείγματα. 

• "Μήπως να δώσω συγκατάβαση σε μερικά μέτρα, παρ όλο που είναι μέρος του σχεδίου καταστροφής;"
• "Μήπως να κάνω ένα βήμα πίσω, παρ όλο που ξέρω ότι ότι πάρουν αυτοί δεν θα το επιστρέψουν ποτέ;"
• "Μήπως να πληρώσω το χαράτσι, για να αποφύγω πρακτικά προβλήματα, παρ όλο που ξέρω ότι έτσι νομιμοποιώ το κράτος κατοχής;"
• "Μήπως να συνεργαστώ με αυτούς που νομιμοποιούν το χουντικό κράτος, ελπίζοντας ότι θα λύσουμε έστω και μερικά από τα βασικά μας προβλήματα;"
• "Μήπως πρέπει να συμμετάσχουμε στο κοινοβούλιο, παρ όλο που ο θεσμός αυτός αποτελεί μια κατάπτυστη βεβήλωση κάθε έννοιας εξουσίας του λαού και της δημοκρατίας;"
• "Μήπως πρέπει να χρησιμοποιήσω νόμιμες οδούς, για να αντιδράσω, γνωρίζοντας πολύ καλά, ότι το νόμιμο της χούντας δεν είναι ούτε ηθικό, ούτε δημοκρατικό, ούτε προς το συμφέρον του λαού, ούτε πραγματικά έννομο;"
• "Μήπως πρέπει να πάρω τα πράγματα στα χέρια μου, και να ασκήσω βία με όπλα, την ώρα και την στιγμή που η πλειοψηφία της θέλησης του Λαού δεν είναι μαζί μου;"
• "Μήπως πρέπει να μηδενίσω την ελευθερία του ατόμου και του Λαού, και με κάποιον τρόπο να τον κοροϊδέψω έτσι ώστε να με ακολουθήσει;"
• "Μήπως πρέπει να πιστέψω στους ισχυρισμούς ότι φταίει ο Λαός που φτάσαμε ως εδώ;"
• "Μήπως πρέπει να αποδεχθώ το ξεπούλημα της εθνικής και πατριωτικής μου αξιοπρέπειας, και να αποδεχτώ βοήθεια από ξένους με όρους απεχθείς, για το καλό της χώρας;"
• "Μήπως πρέπει να παραδώσω μέρος της ελευθερίας μου, για να έχω ασφάλεια;"
• "Μήπως πρέπει να δεχθώ ότι κάποια  ομάδα ή ο Λαός κάνει λάθος, και ως εκ τούτου πρέπει να καταλύσω κάθε δημοκρατική διαδικασία μέχρι να πετύχω το καλό του;"
• "Μήπως πρέπει να βάλω νερό στο ποτήρι μου, με το να καταργήσω την δικαιοσύνη και τα δικαιώματα των συνανθρώπων μου, για το καλό του;"
• κ.ο.κ.

Απλά και πρακτικά πράγματα. Ο πόνος, η πείνα, τα χρέη, η συνεχής ψυχολογική πίεση, γεννούν τις σκέψεις αυτές αυτόματα. Διαφορετικές μεν ανάλογα με το άτομο, αλλά που στον πυρήνα τους είναι το ίδιο πράγμα. Το μέσο αγιάζεται από τον σκοπό. Μερική αποδοχή του κακού, με την πίστη ότι θα έχει κάποιο καλό αποτέλεσμα στο τέλος. Ποιος από εμάς δεν έχει σκεφτεί τουλάχιστον μια φορά να επέστρεφαν τα πράγματα "έστω" στην κατάσταση που ήταν πριν 4-5 χρόνια; Ο πειρασμός λοιπόν να παραδώσει κανείς μέρος των αρχών του, ως πιθανούς τρόπους επίλυσης της κατάστασης, ειδικότερα εν μέσω κρίσης, είναι μεγάλος. Και δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς πλέον, μέσα στην κούραση και το χάος της σημερινής κρίσης, που να μην νιώθει ολόκληρο το σώμα και την ψυχή του, να παρακαλεί για ένα διάλειμμα, μια στάση ξεκούρασης ή έναν εύκολο τρόπο να λυθεί το πρόβλημα. Και το σκεπτόμαστε παρ όλο που ενστικτωδώς τουλάχιστον, γνωρίζουμε ότι το "διάλειμμα" ή η αποδοχή της λάθους επιλογής στο "δίλημμα" αυτό μπορεί να γίνει μόνιμη κατάσταση με ολέθρια αποτελέσματα.  Η ευκολία να κάνει κανείς την σκέψη αυτή είναι αυτονόητη και ο πειρασμός να ενδώσει κανείς επίσης είναι πράγματι μεγάλος.

Η κρίση φέρνει αφύπνιση, αλλά και την μεγάλη ευκαιρία

Η κρίση, έχει ένα καλό αποτέλεσμα. Την αφύπνιση. Η ολοκληρωτική αποκάλυψη της σαπίλας και της δυσωδίας του πολιτικού και ευρύτερου κατεστημένου, μαζί με το πολίτευμα και τα παρελκόμενα του, έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Υπάρχουν αυτοί που βλέπουν ήδη ότι η επιδημία αυτή έχει προ πολλού προκαλέσει αδιόρθωτη βλάβη και στο τελευταίο προπύργιο του συστήματος. Αυτό το προπύργιο είναι η κάποιας,  έστω μερικής για πολλούς, κοινωνικής δικαιοσύνης που κατά τα φαινόμενα ή παραδοσιακά τουλάχιστον υποστήριζε η "αριστερά". 

Αυτό που μένει, είναι να γίνει και αυτό το γεγονός απολύτως φανερό για όλους. Και μόλις γίνει και αυτό, τότε η αφύπνιση θα είναι ολοκληρωτική. Την στιγμή αυτή το αργότερο, ή και πιό σύντομα, η συντριπτική πλειοψηφία του Λαού θα καταλάβει. Το αναπόφευκτο και προφανές συμπέρασμα, θα είναι τότε για όλους, όπως είναι για εμάς σήμερα, ότι χρειάζεται ολοκληρωτική ανατροπή και επανίδρυση του Κράτους, από τα κάτω και με εθνικές, υγιείς πατριωτικές και δημοκρατικές διαδικασίες. Δεν θα είναι θεωρητική η αφύπνιση αυτή, αλλά θα είναι άκρως βαθειά, πρακτική και θα είναι ο μόνος λογικός και αυτονόητος προοδευτικός δρόμος μπροστά.

Η αφύπνιση άρχισε ή και ολοκληρώθηκε λοιπόν για πολλούς από εμάς και μένει η απροκάλυπτη αποκάλυψη για τους υπόλοιπους. Η μεγάλη ευκαιρία που έχουμε, ως άμεσο αποτέλεσμα της αφύπνισης αυτής, είναι να εξελίξουμε την χώρα μας προς κάτι καλύτερο από ότι είχαμε μέχρι τώρα. Ο δρόμος προς τα πίσω, προς μία κατάσταση που είχαμε πριν, είναι αδύνατον να γίνει πραγματικότητα. Η κρίση στην ουσία, αποκάλυψε αυτό που πολλοί ήξεραν ήδη: Όχι μόνο μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματά μας, αλλά ο μόνος τρόπος διεξόδου, είναι η εκ βάθρων ανασύσταση και ανόρθωση της Χώρας.

Στην ανασύσταση και ανόρθωση αυτή, τα αυτονόητα πράγματα που ακόμα αντιμετωπίζονται με καχυποψία ή και εχθρότητα ακόμα σήμερα, θα αποκτήσουν νέα αξία, η οποία δεν θα είναι θεωρητική. Η πατριωτική συνείδηση, η αποδοχή του Έθνους, ως βασικό για την απαίτηση  των κοινών συμφερόντων του Λαού, θα γίνει εκ των πραγμάτων αναγκαίο πράγμα, και θα γεννηθεί αυτομάτως, λόγω του ότι ο διαχωρισμός του δικού μας Έθνους από τους εκμεταλλευτές μας, θα είναι η μόνη "τάξη" που θα έχει νόημα στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ακόμα και στους χώρους απ' όπου έχει ξεριζωθεί. Η νέα αυτή "ταξική συνείδηση", δεν θα είναι αποτέλεσμα μιας πολυχρονης διαδικασίας εκπαίδευσης, αλλά θα είναι αποτέλεσμα της πραγματικής και ανάγκης συσπύρωσης του Λαού, προστά στον κίνδυνο της απόλυτης εξαφάνισης του. Αυτή η νέα για πολλούς συνείδηση, θα μετατραπεί εν συνεχεία σε αγάπη προς την Πατρίδα. Το αποτέλεσμα  θα είναι πλέον ότι η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας θα ενωθεί κάτω από την Εθνική ταυτότητα για να ανακτήσει τα συμφέροντα της. Τα συμφέροντα αυτά, θα υλοποιηθούν αναγκαστικά με την πραγμάτωση της μεγάλης ευκαιρίας που αναφέραμε και που έχει αρχίσει να διαφαίνεται, μέσα στο σκοτάδι της σημερινής λαίλαπας. Με λίγα λόγια, η μεγάλη ευκαιρία είναι η πραγματική ίδρυση και εγκατάσταση ενός ευνομούμενου κράτους, όπου η δικαιοσύνη, ή δημοκρατία και ο σεβασμός προς την ελευθερία θα αποτελούν πλέον τον νόμο.

Για όσους σκέπτονται ότι αυτό που περιγράφεται παραπάνω είναι αδύνατον, η απάντηση είναι μία. Ως γνωστόν, κανένα απολυταρχικό καθεστώς, δεν έχει ποτέ επιβιώσει για πολύ στην Ιστορία. Είναι δηλαδή αναμενόμενο ότιη κατάρρευσή του θα επέλθει οριστικά και αναπόφευκτα. Ως γνωστόν επίσης, πρέπει να δεχθεί κανείς ότι το καθεστώς που υπάρχει σήμερα στην χώρα μας, είναι απολύτως κατεστραμμένο εκ των έσω, δηλαδή δεν επιδέχεται διόρθωσης.  Ως εκ τούτου, το συμπέρασμα είναι μόνο ένα, άσχετα με το τι βλέπουμε σήμερα γύρω μας: Η ανόρθωση θα έρθει στον βαθμό που εμείς κρατήσουμε τις αξίες που θα απαιτηθούν ζωντανές, να είστε απολύτως σίγουροι γι αυτό. Γιατί αν κάνουμε εμείς αυτό το καθήκον, πολύ απλά δεν θα υπάρχει άλλη διέξοδος. Και ότι συσχετίζεται με την νέα Πατρίδα που έρχεται, όποια αξία δηλαδή θα είναι θεσμικό μέρος της ανόρθωσης αυτής, θα την δούμε να ανασταίνεται και να λαμβάνει την αρμόζουσα θέση στην νέα ιεραρχία αξιών που έρχεται.

Μήνυμα προς λωτοφάγους...

Τι πρέπει να κάνουμε εμείς λοιπόν σήμερα, όταν το απόλυτο σκοτάδι μας έχει κατακλύσει; Το είπαμε εμμέσως, παραπάνω. Πρέπει να κρατήσουμε γερά τις αξίες μας. Να κρατηθούμε από αυτές, με λόγια και με πράξεις. Να μην μένουμε στα λόγια, αλλά να τις εφαρμοζουμε μεταξύ μας και στα μικρά αλλά και στα μεγάλα. Να μην βάζουμε ούτε μιά σταγόνα από το δηλητήριο που πηγάζει από το υπάρχον παράνομο και ανήθικο καθεστώς. Να κρατάμε το φως της αλήθειας μέσα μας ζωντανό και να μην φοβόμαστε να το μεταδώσουμε απλόχερα και άπλετα, όπου μπορούμε. Γιατί όσο εμείς κρατάμε τις αξίες αυτές ζωντανές, δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να αντιπαρατεθεί μπροστά τους. Και την ώρα που η μεγάλη ευκαιρία θα είναι προ των θυρών, ο Λαός θα είναι έτοιμος να τις δεχθεί ως το αυτονόητο.

Οι αδελφοί μας, που σήμερα έχουν χαθεί μέσα στην λήθη του λωτού, έχουν ξεχάσει τι είναι δημοκρατία. Έχουν ξεχάσει ότι δεν χρειάζεται να βάζουν νερό στο κρασί τους. Έχουν ξεχάσει ότι δεν είναι αναγκαίο να δέχονται το μη χείρον έναντι του χείριστου. Έχουν ξεχάσει ότι για να έχουν ιδεολογία με κάποιο νόημα, θα πρέπει να εγκαταστήσουν πρώτα δημοκρατία. Έχουν ξεχάσει ότι δεν καλούμαστε να επιβιώσουμε απλά, αλλά να μεγαλουργήσουμε! Και έχουν ξεχάσει ότι χωρίς Πατρίδα, χωρίς αγάπη προς όλη την Πατρίδα και το Έθνος μας, δεν πρόκειται ποτέ να μεγαλουργήσουν, όποια και να είναι η ιδεολογία τους.

Η πλήρης αποκάλυψη της πραγματικότητας είναι προ των θυρών. Πρέπει να αυξήσουμε τον αγώνα μας. Πρέπει να σταθούμε σταθεροί στις διαχρονικές αξίες που ίσχυαν πάντα και ισχύουν ακόμα και σήμερα. Δεν κάνουμε πίσω. Δεν βάζουμε νερό στο κρασί μας. Δεν θα αφήσουμε να μαυρίσουν το φώς που κρατάμε στα χέρια μας!

Πρέπει να το καταλάβουμε! 

Είμαστε οι φύλακες της ψυχής του Έθνους! 
Εμείς έχουμε την υποχρέωση και το καθήκον να κρατήσουμε το φως σφιχτά στα χέρια μας, και να μην αφήσουμε κανένα να μας το πάρει ή να το αλλοιώσει! 
Δεν θα προδώσουμε την Πατρίδα, την Ελευθερία, την Δικαιοσύνη και την Δημοκρατία, με μισές λύσεις και αποδοχή των πρακτικών της κατοχής!
Κρατάμε παση θυσία τον θησαυρό αυτόν ασφαλή, για να υπάρχει αυτοτελής, αυτούσιος και καθαρος όταν έρθει η ώρα. 
Και η ώρα αυτή είναι κοντά!

Το μήνυμα προς τους λωτοφάγους συμπολίτες μας πρέπει να είναι όλο και πιο δυνατό, όσο η ευλογημένη ώρα αυτή πλησιάζει:

ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΑΔΕΛΦΙΑ! ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΤΡΙΔΑ!!!!
ΑΔΕΛΦΟΙ ΕΓΕΙΡΕΣΘΕ!  ΕΣΤΙ ΠΑΤΡΙΣ!

Σηκωθείτε!
Ενημερωθείτε!
Ενημερώστε!
Προετοιμαστείτε!
Αντισταθείτε!
Καλή Λευτεριά!

Σ. Κατσούλης

ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ ΠΑΡΤΙ !!!!!!!!!!!!!!!

Την Κυριακή των Αποκριών, στις 17 Μαρτίου και ώρα 9:00 μμ, θα ξεκινήσει ένα τρελό αποκριάτικο γλέντι στο κεντρικό στέκι μας της οδού Σφακτηρίας 23!

·        Η ορχήστρα μας θα παίξει λαϊκά και νησιώτικα, ενώ ο DJ Βασίλης, μέλος του ΕΠΑΜ, θα αναλάβει τα latin και τα ξένα χορευτικά.

·        Η συναγωνίστρια Δάφνη, που έχει το μικρό μπαράκι δίπλα στο στέκι και που μας παραχωρεί το κεντρικό μας στέκι στη Σφακτηρίας δωρεάν,θα ετοιμάσει φαγητό και ποτό για 100 άτομα, με 5 ευρώ το άτομο!

Θα σας περιμένουμε όλους, μέλη και φίλους, με ή χωρίς τους φίλους σας και την οικογένεια σας, με ή χωρίς τις μάσκες σας, να το γλεντήσουμε τρελά και να ξεφαντώσουμε ως το πρωϊ!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ Π.Γ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Συναγωνίστριες/τές,

Την Τετάρτη 13 Μαρτίου 2012 θα πραγματοποιηθεί η Παναττική Σύσκεψη μελών και φίλων του Ε.Πα.Μ.

Η Σύσκεψη θα γίνει στον πολυχώρο του Δήμου Αθηναίων «Άννα Μαρία Καλουτά» στη Νέα Σμύρνη, στην οδό Τιμοκρέοντος  6^Α (πίσω από την εκκλησία του Αγ. Σώστη).

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΝΑΤΤΙΚΗΣ ΣΥΣΚΕΨΗΣ

1. Προσέλευση των μελών και φίλων του ΕΠΑΜ -  Εγγραφές συμμετεχόντων-παραλαβή διαπιστευτηρίων και γραφικής ύλης  από ώρας 16.00 – 17.00.

2. Έναρξη εργασιών Σύσκεψης 17.00

3. Παρουσίαση του Προεδρείου της Σύσκεψης από το Οργανωτικό Γραφείο. Κήρυξη έναρξης εργασιών.

4. Εισήγηση της Π.Γ. για τη  Στρατηγική του Μετώπου, από τον Γ.Γ. του ΕΣΣ του Ε.ΠΑ.Μ.

5. Εισήγηση του Ο.Γ. για τα Οργανωτικά του Μετώπου, από το Συντονιστή του Ο.Γ. στη βάση της Στρατηγικής.

6. Ερωτήσεις- Διευκρινήσεις-Απαντήσεις επί των Εισηγήσεων

7. Διάλειμμα 30΄

8. Τοποθετήσεις επί των Εισηγήσεων

9. Πέρας εργασιών Παναττικής Σύσκεψης

Με την Παναττική Σύσκεψη ξεκινά ο προσυνεδριακός διάλογος που θα αγκαλιάσει το σύνολο των μελών του Ε.Πα.Μ. πανελλαδικά στη πορεία για το 2^ο Συνέδριό μας. Παρόμοιες περιφερειακές συσκέψεις θα προγραμματιστούν σε όλη τη χώρα.

Αθήνα 5 Μαρτίου 2013

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Kώστας Λαπαβίτσας:Άλλη πορεία ανάπτυξης

Του Kώστα Λαπαβίτσα

Η αναπτυξιακή πολιτική της τρόικα θα αποδειχθεί αποτυχημένη, όπως αποτυχημένη αποδείχθηκε και η πολιτική της σταθεροποίησης που προκάλεσε την καταστροφική ύφεση. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει άλλη πολιτική που θα μπορούσε να βάλει τη χώρα σε πορεία ταχύρρυθμης ανάπτυξης με κοινωνική δικαιοσύνη. 

Η απάντηση είναι ότι υπάρχει. Πριν την περιγράψω συνοπτικά θέλω να πω δυο λόγια για το περιέχομενο της ανάπτυξης.

Μεγέθυνση και ανάπτυξη

Η ανάπτυξη είναι κάτι πολύ διαφορετικό από την απλή μεγέθυνση της οικονομίας. 

Η μεγέθυνση είναι (ή πρέπει να είναι) η συνήθης κατάσταση της καπιταλιστικής οικονομίας, καθώς το κεφάλαιο συσσωρεύεται. Δηλαδή μεγαλώνει το ΑΕΠ, διευρύνεται η εργατική δύναμη, βελτιώνεται η τεχνολογία, αυξάνονται οι επενδύσεις και η κατανάλωση και ούτω καθεξής. Οι κρίσεις είναι αναπόφευκτο στοιχείο αυτής της διαδικασίας. 

Η ανάπτυξη προϋποθέτει την μεγέθυνση, αλλά είναι πολύ ευρύτερη έννοια. Εμπεριέχει την κοινωνική αλλαγή, την εξέλιξη των σχέσεων κεφαλαίου εργασίας, την ποιοτική μεταβολή της ικανότητας προς εργασία, την απόκτηση μηχανισμών παραγωγής τεχνολογίας, την δημιουργία πλαισίου εκπαίδευσης και περίθαλψης, την βελτίωση των υλικών συνθηκών της ζωής και ούτω καθεξής. 

Συνεπώς η ανάπτυξη είναι εγγενώς σύνθετη και ασταθής διαδικασία που θέτει το περιεχόμενο των κοινωνικών σχέσεων σε συνεχή αμφισβήτηση. Αυτή ακριβώς είναι και η εν δυνάμει ριζοσπαστική της πλευρα. Η ανάπτυξη μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά για τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα, να δημιουργήσει προοπτικές ελευθερίας, όπως σωστά επιχειρηματολόγησε ο Αμάρτυα Σεν.

Η ανάπτυξη είναι λοιπόν το φυσικό πεδίο όπου συγκρούονται και συντίθενται, από τη μια, η μερική αλλαγή και, από την άλλη, η συνολική ρήξη με τον καπιταλιστικό χαρακτήρα της κοινωνίας. Αντιπαρατίθενται και αλληλοτροφοδοτούνται η μεταρρύθμιση και η επανάσταση, για να το θέσουμε με τους όρους της κλασικής μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας. 

‘Αρα η ανάπτυξη δημιουργεί συνεχώς δυνατότητες αντικαπιταλιστικής πορείας για την οικονομία και την κοινωνία. Για να υπάρξει όμως αντικαπιταλιστική ρήξη στις ώριμες καπιταλιστικές κοινωνίες, είναι απαραίτητο να υπάρξουν μεταρρυθμίσεις που θα κατατείνουν προς την συνολική αλλαγή έχοντας την υποστήριξη των ευρέων λαϊκών στρωμάτων. 

Τέτοιο ρόλο μπορεί να παίξει ένα ‘μεταβατικό πρόγραμμα’ που θα προτείνει μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα λύνουν τα άμεσα κοινωνικά προβλήματα των εργαζομένων και την λαϊκών στρωμάτων, ενώ παράλληλα θα δημιουργούν πεδίο κοινωνικής μεταβολής. Ένα πρόγραμμα που θα μεταβάλλει την κοινωνική ισορροπία υπέρ των φτωχότερων στρωμάτων, ενισχύοντας την οικονομική τους θέση και εξασφαλίζοντας την στήριξη της κοινωνίας γενικότερα. 

Αυτό ακριβώς είναι το κεντρικό ζητούμενο της άλλης πορείας ανάπτυξης για την Ελλάδα σήμερα. Να υπάρξει μεταβατικό πρόγραμμα που θα απαλλάξει τη χώρα από το αδιέξοδο της τρόικα, θα την βάλει σε διαδικασία ταχύρρυθμης ανάπτυξης και θα δημιουργήσει συνθήκες βαθιάς αντικαπιταλιστικής κοινωνικής αλλαγής στην κατεύθυνση του σοσιαλισμού.   

Το αναγκαίο των μεταρρυθμίσεων 

Η διαφορετική πολιτική ανάτπυξης ξεκινάει από την παραδοχή ότι η ελληνική οικονομία απαιτεί βαθύτατες μεταρρυθμίσεις. Οι οικονομικές και κοινωνικές δομές που δημιουργήθηκαν τα χρόνια που πέρασαν είναι διεφθαρμένες, άδικες και αναποτελεσματικές. 

Η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να σταθεί στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας με τη σημερινή μορφή της. Δεν χρειάζονται οι αναλύσεις της τρόικα, ή οι εμβριθείς μελέτες των ελληνικών τραπεζών, για να διαπιστωθεί η απόλυτη ανάγκη της εκ βάθρων αλλαγής.

Είναι επίσης δεδομένο ότι το κράτος δεν έχει όλες τις απαντήσεις για τα προβλήματα της οικονομίας. Ο κρατισμός δεν αποτελεί ριζοσπαστική λύση στα κοινωνικά προβλήματα που δημιουργει ο ώριμος καπιταλισμός. Είναι απαραίτητες λύσεις που θα στηρίζονται σε ευέλικτους συνεργατικούς μηχανισμούς, που θα αξιοποιούν την γνώση και την ισχύ της αλληλεγγύης των τοπικών κοινωνιών, που θα δίνουν περιεχόμενο στην ιδέα της συμμετοχικής δημοκρατίας.   

Αλλά το κράτος και ο δημόσιος τομέας δεν είναι εξ ορισμού κακό, ότι κι αν λένε οι ιδεολόγοι της ‘Συναίνεσης της Ουάσινγκτον’. Χωρίς συνολική και συνθετική αντιμετώπιση των προβλημάτων της κοινωνίας, δεν πρόκειται να υπάρξει λύση που θα φέρει κοινωνική δικαιοσύνη και θα βάζει τη χώρα σε πορεία ανάπτυξης. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε επίπεδο κράτους που άρα πρέπει να αλλάξει εκ βάθρων. 

Στην Ελλάδα είναι απολύτως απαραίτητο να αλλάξει η δομή του δημόσιου τομέα, ώστε να απαλειφθεί η διαφθορά και να τονωθεί η ανάπτυξη. 

Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ο ιδιωτικός τομέας και ιδίως το μεγάλο κεφάλαιο δεν έχουν μεγάλο μέρος της ευθύνης για την κρίση που περνάει η χώρα. 

Πρέπει συνεπώς να αλλάξει και η σχέση ανάμεσα στον ιδιωτικό τομέα και το κράτος.

Τι είδους σχέδιο;

Οι μεταρρυθμίσεις που όντως χρειάζεται η Ελλάδα απαιτούν σχέδιο ανάπτυξης, δηλαδή αυτό που λέγεται στη βιβλιογραφία ‘βιομηχανική πολιτική’, χωρίς ο όρος απαραίτητα να αναφέρεται στον δευτερογενή τομέα. Δίχως βιομηχανική πολιτική δεν θα υπάρξει η επιθυμητή αλλαγή στη σύνθεση του ΑΕΠ που θα τονώνει τον δευτερογενή τομέα, θα ενισχύει την αγροτική παραγωγή και θα αναδιαρθρώνει τον τομέα των υπηρεσιών. 

Το σχέδιο ανάπτυξης θα πρέπει να εντοπίζει τους κλάδους του δευτερογενούς τομέα στους οποίους η Ελλάδα θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να σταθεί με επιτυχία, κάνοντας πρόβλεψη για την απαραίτητη μεταφορά πόρων μέσω δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων. 

Παράλληλα θα πρέπει να προτείνει βήματα για την αναδιάρθρωση του κλάδου των υπηρεσιών επικεντρώνοντας στους τομείς όπου υπάρχει πλεονέκτημα τεχνολογίας και εργατικού δυναμικού.

Θα πρέπει, τέλος, να περιέχει συγκεκριμένες προβλέψεις για την ενδυνάμωση της αγροτικής παραγωγής με δημόσιους μηχανισμούς πίστωσης, βελτίωσης της τεχνολογίας και ανακατεύθυνσης προς τομείς υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Μόνο έτσι θα γίνει με επάρκεια η ανάκτηση της εγχώριας αγοράς από την πλημμυρίδα των εισαγομένων και η ενδυνάμωση των εξαγωγών. Η ιδιωτική πρωτοβουλία από μόνη της δεν θα φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα, όση απορρύθμιση και ιδιωτικοποιήσεις και αν επιβάλλει η τρόικα.

Το σχέδιο ανάπτυξης θα πρέπει συνεπώς να βασίζεται καταρχήν σε δομικές αλλαγές στην ιδιοκτησία και τον έλεγχο των τραπεζών. Οι ιδιωτικές τράπεζες έχουν αποτύχει ολοκληρωτικά. Είναι απαραίτητες οι δημόσιες τράπεζες που συστηματικά θα στηρίξουν την ανάπτυξη με όρους δημόσιου ελέγχου και διαφάνειας, ώστε να εξαλειφθούν οι πρακτικές διαφθοράς που διαπερνούν το σημερινό τραπεζικό σύστημα. 

Θα πρέπει να επιβάλλει δομικές αλλαγές στο ιδιοκτησιακό καθεστώς και στους μηχανισμούς ελέγχου του μεγάλου κεφαλαίου στη χώρα μας, αρχής γενομένης από τους κλάδους της ενέργειας, των τροφίμων και των μεταφορών. 

Θα πρέπει να δημιουργεί σταθερό πλαίσιο για την λειτουργία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των αυτοαπασχολούμενων που αποτελούν τη σπονδυλική στήλη της απασχόλησης. Το σύστημα πίστωσης και φορολογίας θα πρέπει να στηρίζει τις μικρές μονάδες και όχι να τις συντρίβει συστηματικά, όπως κάνουν τα Μνημόνια. 

Θα πρέπει να θεσμοθετεί την αλλαγή της παιδείας και στα τρία επίπεδα, ώστε να ανταπεξέλθει στις σύγχρονες ανάγκες. Είναι απαραίτητο και η Ελλάδα να αποκτήσει συστηματική πολιτική, με δημόσια καθοδήγηση και χρηματοδότηση, για την αποστολή της νεολαίας της στο εξωτερικό για σπουδές. Τα τεράστια ποσά που δαπανούν ετησίως τα νοικοκυριά μπορούν να αξιοποιηθούν με καλύτερα αποτελέσματα για την οικονομία, αν υπάρξει επαρκής δημόσια παρέμβαση. 

Δε νοείται σχέδιο αναπτυξης, τέλος, χωρίς πρόβλεψη για την πρόσκτηση και παραγωγή τεχνολογίας. Πρόκειται για ένα από τα δυσκολότερα ζητήματα ανάπτυξης που θα απαιτήσει συστηματική προσπάθεια σε επίπεδο παραγωγικών μονάδων, πανεπιστημίων και ερευνητικών κέντρων. Δεν θα πρέπει να αποκλείονται ακόμη και ευλύγιστες και μακροχρόνιες σχέσεις με τις μεγάλες πολυεθνικές που ελέγχουν την τεχνολογία παγκοσμίως. Απαράβατος όρος για να γίνουν όλα αυτά είναι να υπάρξει συστηματική κρατική καθοδήγηση της τεχνολογίας που θα συνοδεύεται από γενναία αύξηση των δαπανών για την έρευνα.

Μεταρρυθμίσεις σε ποιό πλαίσιο;

Οι μεταρρυθμίσεις αυτές μπορούν να συμβούν μόνο αν η χώρα απαλλαγεί από τα δεσμά του κοινού νομίσματος που την πνίγουν. Είναι επίσης πασιφανές ότι μπορούν να συμβούν μόνο αν η χώρα γλιτώσει από το άχθος του δημόσιου χρέους και απελευθερώσει πόρους για ανάπτυξη. Άρα απαιτούν μετωπική σύγκρουση με τους ιθύνοντες της ΟΝΕ και της ΕΕ. 

Όσοι υπόσχονται στον ελληνικό λαό διαφορετική πορεία ανάπτυξης από την τρόικα, αλλά μέσα στο πλαίσιο του κοινού νομίσματος και χωρίς σύγκρουση με την ΕΕ, του προσφέρουν κακές υπηρεσίες.  

Οι μεταρρυθμίσεις αυτές απαιτούν επίσης αλλαγή στην ιεράρχηση των προτεραιοτήτων της οικονομικής πολιτικής. 

Ο πρωταρχικός στόχος της οικονομικής πολιτικής δεν μπορεί να είναι η σταθεροποίηση και η επίτευξη δημοσιονομικού πλεονάσματος. 

Ούτε μπορεί η αποκατάσταση των εισοδηματικών απωλειών των φτωχότερων στρωμάτων να γίνει σταδιακά, αφού πρώτα υπάρξει δημοσιονομική σταθερότητα. Αυτή είναι η αναπτυξιακή λογική της τρόικα που είναι λανθασμένη. Ο πρωταρχικός στόχος της οικονομικής πολιτικής πρέπει να είναι η αύξηση της απασχόλησης και η αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου, στηρίζοντας τους μισθούς και το λαϊκό εισόδημα.  

Με δυο λόγια, απαιτείται άμεση άρση της λιτότητας. Αν δημιουργηθεί χαλαρότερο δημοσιονομικό περιβάλλον, αν ανασάνει η πραγματική οικονομία, θα μπορέσουν να γίνουν και οι απαραίτητες αναπτυξιακές μεταρρυθμίσεις με άνεση χρόνου και επαρκή προγραμματισμό. Σε πλήρη αντίθεση με τις ‘μεταρρυθμίσεις’ της τρόικα που γίνονται βιαστικά, υπό την τεράστια πίεση της λιτότητας και της ύφεσης και σε ευθεία αντίθεση με την κοινωνία. 

Πάνω από όλα, οι μεταρρυθμίσεις που πραγματικά χρειάζεται η Ελλάδα απαιτούν βαθιά κοινωνική αλλαγή. Για να συμβούν θα πρέπει να υπάρξει ολική υποχώρηση της κυριαρχίας του μεγάλου κεφαλαίου και των στρωμάτων που έχουν προσδεθεί στο άρμα της τρόικα, τα οποία και ευθύνονται για την σημερινή κατάσταση της χώρας. Η ελληνική κοινωνία ζητάει και χρειάζεται αναζωογόνηση από τα κάτω, δηλαδή από τις υγιέστερες κοινωνικές δυνάμεις. 

Στη βάση αυτή θα μπορέσει να υπάρξει κάθαρση και εκ βάθρων αλλαγή του κρατικού μηχανισμού που είναι απαραίτητες για να μπει η χώρα σε πορεία ανάπτυξης. Δεν πρόκειται εδώ μόνο για θεσμικές και οργανωτικές αλλαγές στην σύνθεση του δημόσιου τομέα. Χρειάζεται επίσης αλλαγή ήθους και επαναφορά της έννοιας της δημόσιας προσφοράς. Χρειάζεται επίσης εκδημοκρατισμός, διαφάνεια και διάρρηξη των σχέσεων με επιχειρηματικά και επί μέρους συμφέροντα. 

Είναι εμφανές ότι ένα τέτοιο αναπτυξιακό πρόγραμμα μπορεί να αποτελέσει τον πυρήνα ενός αντικαπιταλιστικού σχεδίου εξόδου από την κρίση που θα μεταβάλλει το κοινωνικό ισοζύγιο υπέρ της εργασίας. 

Η αντικαπιταλιστική πορεία ανάπτυξης υπέρ των λαϊκών στρωμάτων με τελικό στόχο τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό είναι απολύτως εφικτή στην Ελλάδα. Αυτό που λείπει είναι η επεξεργασία ενός τέτοιου σχεδίου, πράγμα που είναι συλλογική υπόθεση κοινωνικών φορέων και αυτών που κατέχουν εξειδικευμένη γνώση. 

Οι αντιμνημονιακές δυνάμεις έχουν υποχρέωση να κάνουν τα απαραίτητα βήματα το συντομότερο δυνατόν.

H AOZ φορέας διάλυσης και αφομοίωσης της Ελλάδας

Θυμάστε όταν στις 10 Οκτωβρίου 2012 ο κ. Μεϊμαράκης ως πρόεδρος της Βουλής υποδεχόταν τον Υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας κ. Αχμέτ Νταβούτογλου, τι είχε πει; Είχε πει επί λέξει: «Νομίζω ότι η περίοδος που διανύουμε, με τα μεγάλα προβλήματα στη ευρύτερη γειτονιά μας, μας υποχρεώνει να σκεφτούμε πιο ώριμα, πιο συνετά και πώς πράγματι μπορούμε να συμβάλλουμε -και οι δύο χώρες- στην ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή μας. Με αυτές τις σκέψεις σας καλωσορίζω και πάλι στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και σας προσφέρω ένα αναμνηστικό δώρο που απεικονίζει ένα καράβι που μπορεί να κινείται με ελευθερία στο Αιγαίο μας.»

Η συνέχεια εδώ

Αν εμποδίζεις την ενωμένη αντίσταση του Λαού, τότε είσαι μέρος του προβλήματος!

Έκανα και πάλι το λάθος να κάνω την τελευταία περίοδο και πάλι συζήτηση με ενταγμένα μέλη των διάφορων κομμάτων, και ειδικότερα των "επαναστατικών", όπως η ΧΑ, μέλη του ΠΑΜΕ, ΚΚΕ, "αριστερούς", αλλά και καθεστωτικούς κλπ. προσπαθώντας να αναλύσω τον "πολιτικό" χάρτη της Ελλάδας, σήμερα αλλά και τα πρόσφατα χρόνια, για να καταλάβω τι γίνεται.


Προσοχή: όταν αναφέρω παρακάτω τον όρο "ενταγμένος" δεν εννοώ απλά κομμουνιστής, αριστερός, εθνικιστής, δεξιός ή καθεστωτικός. Εδώ μιλάμε για δογματικά ενταγμένους σε κάποιον οργανισμό μόνο!  
Ευτυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των μη ενταγμένων βαθειά και επίσημα, δεν παρουσιάζουν τα ίδια προβλήματα.


Περνώντας λοιπόν μερικές ώρες, προσπαθώντας να ξεπεράσω το σοκ που έλαβα για μια ακόμη φορά από το επίπεδο πνευματικής λοβοτομής που διαπίστωσα, κατέληξα σε κάποια συμπεράσματα:

Για κάποιους, απαγορεύονται οι χρήσεις κάποιων ορολογιών.

Μιλάς με ενταγμένους αριστερούς;
Μιλάς με αριστερούς και έκανες το "λάθος" ως απλός πολίτης, ή ως κάποιος που τολμά να είναι ανένταχτος ιδεολογικά:
Τότε να ξέρεις ότι  υπάρχουν όροι που απαγορεύονται πρακτικά να χρησιμοποιηθούν σε τέτοιες συζητήσεις από την πλευρά σου, όπως: Λαός, κόσμος, εργάτης, αστός, ταξικό, δικαιοσύνη, δημοκρατία, ελευθερία, ενότητα, κεφάλαιο, καπιταλισμός, δημοκρατία, και άλλα. Για Πατρίδα,πατριωτισμός και Έθνος, βεβαίως να μην το κάνουμε θέμα, μην κάνετε το λάθος να ξεστομίσετε κάτι τέτοια. Δεν είναι ότι δεν μπορείτε να αναφέρετε αυτούς τους όρους επειδή στο επιβάλλει κάποιος βέβαια, είναι επειδή είναι για εσάς αδύνατον να τους καταλάβετε.  Μιλάς για Λαό, ζητάς την ενότητα του; Μήπως τολμάς να τον διαχωρίζεις και σε ομάδες άλλες εκτός από τους εργάτες και όλους τους υπόλοιπους; Π.χ. Γυναίκες/Άνδρες; Ζητάς ο Λαός να αντισταθεί ή να αντιδράσει; Πως τολμάς; Είσαι λάθος, εξ ορισμού! Είσαι "απολιτίκ"! Για ποιον Λαό μιλάς, προφανώς εννοείς όλους, και τους βιομηχάνους έτσι; Αφού δεν καταλαβαίνεις ή δεν αποδέχεσαι το ταξικό ή τον καπιταλισμό με τους δικούς τους όρους, είσαι κακός, τέλος. 

Μιλάς με ενταγμένους εθνικιστές;
Μιλάς για παράδειγμα με μέλος της Χρυσής Αυγής και είσαι Πατριώτης, Δημοκράτης αλλά όχι εθνικιστής; Γρήγορα θα καταλάβεις, ότι πρώτα πρώτα πρέπει να είσαι εξ αίματος (ότι και να σημαίνει αυτό) Έλληνας. Αλλιώς οι ιδέες σου δεν έχουν αξία. Μετά, δεν μπορείς να χρησιμοποιείς τους όρους δικαιοσύνη, δημοκρατία, ελευθερία, χριστιανισμός, εργάτης, ταξικό, κράτος και άλλα. Δεν θα τις αποδεχθούν, ή στην καλύτερη περίπτωση, θα σου πουν ότι δεν τους καταλαβαίνουμε με τον ίδιο τρόπο. Θέλεις να υπερασπιστείς την Πατρίδα ή το Έθνος με όρους διαφορετικούς από τους δικούς τους; Τότε τώρα ή κάποια στιγμή σύντομα, θα γίνεις εχθρός του.

Μιλάς με ενταγμένους "καθεστωτικούς";
Μιλάς σε "καθεστωτικό" και είσαι αντίθετος με όλα αυτά που κάνουν; Τότε σίγουρα γι αυτούς, δεν έχεις καταλάβει πολλά πράγματα. Και αφού δεν τα έχεις καταλάβει, καλύτερα να μην τα αναφέρεις. Μην αναφέρεις λέξεις όπως "κεφάλαιο", "τοκογλύφος","καπιταλισμός" κλπ, είναι ντροπή να δείχνουμε τόσο "αριστερό" ή λαϊκιστικό πρόσωπο στους "εταίρους" μας όταν αυτοί είναι έτοιμοι να μας "βοηθήσουν" και μας "βοηθούν" ήδη τόσο πολύ... Μην αναφέρεις λέξεις όπως δημοκρατία, δικαιοσύνη κλπ. Αυτά τα λύσαμε με την μεταπολίτευση, πολίτευμα έχουμε, αυτά δεν αλλάζουν πλέον... Μην αναφέρεις λέξεις όπως αποκρατικοποίηση, ανάπτυξη, επενδύσεις, κλπ. Αυτά τα έχουν αναλάβει οι ειδήμονες... Εσύ απλώς κάτσε εκεί στην άκρη και δέξου τα όλα, όπως ακριβώς στα σερβίρουν.


Για κάποιους άλλους βέβαια, επιτρέπονται όλοι οι όροι...

Όχι για σένα βέβαια. Εσύ δεν ξέρεις, εσύ δεν έχεις καταλάβει! Ας δούμε μερικά παραδείγματα, παρμένα από πραγματικές συζητήσεις:

Είσαι ενταγμένος "αριστερός"?
Τότε μπορείς να μιλάς για όποιες ομάδες του Λαού θέλεις και να βγαίνεις έξω να φωνάζεις. Δεν υπάρχει πρόβλημα, δεν είναι απολιτίκ, εσύ εξ' άλλους είσαι "αριστερός"! Μπορείς να μιλάς για επενδύσεις, για κρατικοποιήσεις, για εργάτες, για ταξικά, για σοσιαλισμό, για καπιταλισμό. Μπορείς να μιλάς για σχεδόν ότι θέλεις. Μπορείς επίσης να μιλάς άφοβα, για τον Λαό, και να ζητάς να ενωθεί. Κανένα πρόβλημα. Σου ξέφυγε και μίλησες για Πατρίδα; Δεν πειράζει! Ότι και να πεις είναι "βαπτισμένο". Ότι και να πεις, είναι "αγνό". Τώρα αν ανέφερες κανέναν αιρετικό όρο και ξέχασες να το ξεκαθαρίσεις, εννοείται, ότι το λες ΠΑΝΤΑ ταξικά! Όλα εντάξει, ότι και να πεις, όποιον όρο και να χρησιμοποιήσεις, δεν υπάρχει κανένα θέμα, γιατί εσύ είσαι ενταγμένος.

Είσαι ενταγμένος εθνικιστής;
Πες ότι θέλεις, πάρε θέσεις "αριστερές", "δεξιές", "πατριωτικές", "χριστιανικές" ή και κομουνιστικές αν θέλεις. Όσο εσύ "αγωνίζεσαι" εθνικιστικά, δεν υπάρχει θέμα. Έκανες το λάθος να αναφερθείς σε δημοκρατία ή δικαιοσύνη, καλά δεν πειράζει, είναι σίγουρο ότι θα το εννοούσες με την έννοια που πρέπει και αρμόζει σε ένα κράτος "αρχής και εξουσίας". Άλλαξες την Ιστορία; Δεν πειράζει. Όσο εσύ ετοιμάζεσαι να "καθαρίσεις" την κατάσταση, μπορείς να λες ότι θέλεις.

Είσαι ενταγμένος "καθεστωτικός";
Μπορείς να μιλάς άφοβα για ότι θέλεις, οικονομία, κεφάλαια, επενδύσεις, κράτος, δημοκρατία, δικαιοσύνη, όλα μπορείς να τα αναφέρεις, αρκεί... Αρκεί βέβαια να να υποστηρίζεις το καθεστώς ανεγκέφαλα και χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Πες ότι θέλεις, δείξε και την διαφωνία σου ή ανησυχία σου ρε παιδί μου αν χρειαστεί! Μπορείς μάλιστα να βάλεις ακόμα και το προσωπείο του αριστερού! Όλα χωράνε στο καθεστώς, αρκεί να το υποστηρίζεις.  Και όσο λοιπόν υποστηρίζεις αυτά που κάνει το καθεστώς, είσαι μιά χαρά, συνέχισε να λες ότι θέλεις. Αρκεί να αποδέχεσαι ότι σου υπαγορεύουν με πίστη και υπομονή. Ακόμα και αν είναι θανατηφόρα. 

Βλέπουμε κάποια κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ αυτών των "άκρως διαφορετικών" ομάδων;

Βλέπουμε ότι ισχύουν άλλοι κανόνες για τους ενταγμένους, και άλλοι για τους ανένταχτους. Βλέπουμε επίσης, ότι αν κάποιος είναι ενταγμένος, έχει μια μεγάλη ελευθερία στο πως θα εκφραστεί. Αλλά και ότι αν είναι κάποιος ανένταχτος, τότε θα αντιμετωπιστεί με καχυποψία ή ακόμα και με μη παραδοχή των θέσεών του, ακόμα και αν αυτός θέτει κοινά αποδεκτές ιδέες. Βλέπουμε μια τουλάχιστον έμμεση στάση, όπου ο ενταγμένος θεωρεί τον ανένταχτο ως "αμύητο" στις αλήθειες του ενταγμένου, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πιθανότητα σχέσης σε οποιοδήποτε επίπεδο, εκτός και αν οι αλήθειες αυτές γίνουν απολύτως παραδεκτές πρακτικά και με όρους. Δεν αρκεί δηλαδή ο ανένταχτος να παραδεχτεί λεκτικά κάποιες θέσεις έτσι απλά. Για να γινει αποδεκτός, θα πρέπει να περάσει ένα πλήρες και χρονοβόρο στις περισσότερες περιπτώσεις "τελετουργικό μύησης". 

Βλέπουμε δηλαδή έναν σεκταρισμό, ο οποίος διακατέχει την όποια αντίδραση του ενταγμένου, άσχετα με το τι λέει ο ανένταχτος. Θα πρέπει ο ανένταχτος να "μυηθεί" πρώτα, να γίνει "μέλος", και μέσα από κάποια χρονική περίοδο, να αποδείξει ότι πλέον εντάχθηκε. Έτσι το αποτέλεσμα είναι τα γνωστά μας μαγαζάκια από τα μικρότερα κομματα. Για το καθεστώς, βλέπουμε και την άκρατη δικτατορική καταστολή και την αποδοχή του ως αναγκαίο έστω, κακό. 

Βλέπουμε από όλους τους στην ουσία, το δόγμα "αν δεν είσαι μαζί μας, τότε είσαι εναντίον μας". Όλοι τους όμως, ξέχασαν το αίσθημα του συνόλου του Λαού. Ή μάλλον, δεν τους ενδιαφέρει. Αυτό που τους ενδιαφέρει, ακόμα και σήμερα εν μέσω τραγικότατων καταστάσεων, είναι το δικό τους "μετερίζι" και δικός τους σκοπός. Τα άλλα "μετερίζια" και οι άλλοι στόχοι, ας είναι ότι θέλουν. Άσχετα αν ο Λαός αποζητά απεγνωσμένα να ενωθεί επιτέλους ενάντια στην αδικία και έχει πλέον απολύτως κοινά συμφέροντα. Ο λόγος που σκέπτονται έτσι, είναι η κοινή τους θέση: Ότι η δικιά τους ιδεολογία, είτε αυτή είναι αριστερή, ακροδεξιά, νεοφιλελεύθερη ή απλά ραγιαδισμός, είναι απολύτως πιο σημαντική από την συνολική θέληση του Λαού ή οποιαδήποτε άλλη αξία.

Υπάρχει όμως και μια ομοιότητα πρακτική που απορρέει από όλα αυτά, για εμένα πολύ ουσιαστική, γιατί επιρεάζει την πραγματικότητά μας. Ας κάνουμε ένα ερώτημα:

Τι θα γινόταν αν θέλαμε για παράδειγμα, πάση θυσία να αγωνιστούμε για βασική δικαιοσύνη και προφανέστατα κοινά συμφέροντα μαζί έναν τέτοιον ενταγμένο άνθρωπο; Αν λόγου χάριν, θέλαμε να πάρουμε μια θέση, να δούμε δηλαδή ΠΩΣ ακριβώς θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε σε οποιοδήποτε επίπεδο, χωρίς καταστροφικές διαφωνίες δηλαδή, με ένα τέτοιο άτομο για έναν κοινό σκοπό ή συμφέρον, τότε σε ποια κατάσταση ακριβώς καταλήγει κανείς αν κάνει όλες τις παραχωρήσεις που θα χρειαστεί να κάνει;

Νομίζω ότι είναι φανερό, αλλά ας το δούμε επί μέρους και πρακτικά για μερικές κατηγορίες:

• Είναι δυνατόν να είσαι συνεργαστείς "πολιτικά" ή κοινωνικά με έναν ενταγμένο "αριστερό" αν εσύ είσαι ανένταχτος; Η απάντηση είναι όχι. Θα πρέπει να "μυηθείς" και αποδεχθείς την "ιδεολογία" του πρώτα. Θα πρέπει να ενωθείς με το δικό του μπλοκ και να συμφωνήσεις σε όλα. 
• Είναι δυνατόν να είσαι συνεργαστείς "πολιτικά" ή κοινωνικά με έναν ενταγμένο "εθνικιστή" αν εσύ είσαι ανένταχτος; Η απάντηση είναι όχι. Θα πρέπει να αποδεχθείς την "ιδεολογία" του και τις πρακτικές του, όσο και αν η συνείδησή σου ή το αίσθημα δικαιοσύνης σου, σου υπαγορεύει το αντίθετο.
• Είναι δυνατόν να είσαι συνεργαστείς "πολιτικά" ή κοινωνικά με έναν ενταγμένο "καθεστωτικό" αν εσύ είσαι ανένταχτος; Η απάντηση είναι όχι. Θα πρέπει να αποδεχθείς την "ιδεολογία" του και τις πρακτικές του, όποιες και όσο ολέθριες και αν είναι αυτές. Και θα πρέπει να συνεργαστείς, αποδεχόμενος το σάπιο πολιτικό-οικονομικό σύστημα πλήρως και να το νομιμοποιήσεις. 

Οι γενικές και κοινές διαπιστώσεις όμως εδώ είναι πιο αποκαλυπτικές

Στο πείραμα μας λοιπόν, η στόχος είναι η συνεργασία για έναν κοινωνικά ή "πολιτικά" κοινό σκοπό με κοινό συμφέρον. Τι θα πρέπει να κάνει κάνεις, τι θα πρέπει να θυσιάσει κανείς, για να συνεργαστεί με τέτοιους ενταγμένους, άσχετα από την ιδεολογία τους; Οι επί μέρους πρακτικές απαντήσεις μας δίνουν και τις γενικές:

• Πρώτον, θα πρέπει να συμφωνήσεις δογματικά σε ΟΛΑ αυτά που σου λένε,  και όχι με κριτική διάθεση. Γιατί πολύ απλά αν θέσεις κριτική σε κάτι που δεν έπρεπε και δεν μπορέσεις να το καταλάβεις έγκαιρα, θα σε "πετάξουν έξω". Αποτέλεσμα: Συνεργασία τέλος. 
• Δεύτερον, όσο εσύ θα υποκρίνεσαι ότι συμφωνείς με όλα , θα πρέπει να ενταχθείς μαζί τους. Αν δεν ενταχθείς μαζί τους, τότε σημαίνει ότι έχεις διαφωνίες. Αποτέλεσμα: Συνεργασία τέλος. 
• Τρίτον, δεν μπορείς να εισάγεις αιρετικές ιδέες, ακόμα και αν είναι από άγνοιά σου. Οπότε καλό είναι να μην μιλάς καθόλου.  Όσο και αν σε καίει μέσα σου, δεν θα μπορέσεις να ξεστομίσεις καμιά διαφωνία ή γνώμη στο επίπεδο της ιδεολογίας τους και πόσο μάλλον να θέσεις θέματα που πιθανόν να οδηγήσουν σε αμφισβήτηση από τρίτους, ακόμα και αν οι λόγοι σου έχουν βάση, γιατί πολύ απλά υπάρχει πιθανότητα να κάνεις λάθος. Αποτέλεσμα: Συνεργασία τέλος. .  
• Τέταρτον, ποτέ μα ποτέ, για τα θέματα ιδεολογίας δεν θέτουμε θέμα δημοκρατίας. Για τις πρακτικές, και τα διαδικαστικά, ναι. Για τα θέματα που βρίσκονται στον πυρήνα, ποτέ.  Ή συμφωνείς, ή δεν είσαι μαζί μας. Αποτέλεσμα: Συνεργασία τέλος. 
• Πέμπτον, θα πρέπει κάποια στιγμή να παραδεχθείς, έμμεσα ή άμεσα ότι αυτός που δεν αποδέχεται την βασική ιδεολογία, είναι ουσιαστικά εχθρός. Και με εχθρούς, το αποτέλεσμα είναι: Συνεργασία τέλος.

Τι κοινό καλό μπορεί να καταφέρει μια τέτοια ένταξη;
  
Εσείς τι λέτε, μπορεί μια τέτοια ένταξη σε μια "ιδεολογία" ή/και πρακτική, να οδηγήσει σε κοινό καλό; Προσωπικά, πιστεύω όχι.
Είναι δυνατόν να συμφωνήσει κανείς, έστω και στα βασικά, όταν έχει να κάνει με τέτοιες πρακτικές; Εξ ορισμού, όχι.
Σε τι ακριβώς διαφέρει κάτι τέτοιο από παρά-θρησκευτικές οργανώσεις που οδηγούν αναπόφευκτα σε ακραίες συμπεριφορές; Εξ ορισμού, τίποτα.
Τι συνεργασία και τι κοινωνικό καλό μπορεί να καταφέρει ένας οργανισμός ενταγμένων, όπου η διαφορετική γνώμη αποτελεί λόγο μη συνεργασίας; Εξ ορισμού, τίποτα.

Το "τεστ της Δημοκρατίας".

Όποιος φοβάται να περάσει την ιδεολογία του, μέσα από την "δοκιμασία του πυρός" που είναι μια πραγματική Δημοκρατική διαδικασία, είναι σαν να επικαλείται ορθότητα χωρίς όμως να έχει το θάρρος να την θέσει σε κριτική από τρίτους. Στην τελική, όποιος φοβάται να δοκιμάσει την ιδέα του, βάζοντας την στο τραπέζι για κριτική από τρίτους, εκ των πραγμάτων, δεν πιστεύει ότι η ιδεολογία του έχει αξία. Και όσο ο όλεθρος που απορρέει από τον φόβο αυτόν γιγαντώνεται, τόσο θα αναρωτιέται τι κάνει λάθος, όσο και να μην θέλει να το παραδεχθεί.

Αλλά ακόμα και αυτό, δεν έχει πλέον τόσο μεγάλη σημασία όσο το φλέγον ζήτημα του σήμερα, που πηγάζει όμως από τον φόβο να τεθεί ένα οργανωμένο κόμμα σε εσωτερική Δημοκρατική διαδικασία: Όταν ο Λαός επιζητεί απεγνωσμένα να συνεργαστεί για αλλάξουν τα πράγματα στην πιο βασική τους μορφή και εσύ ακόμα βάζεις την ιδεολογία σου πάνω από αυτήν την επείγουσα ανάγκη του, αγνοώντας τον, τότε είναι φανερό πλέον ότι δεν βοηθάς την κατάσταση, αλλά γίνεσαι μέρος του προβλήματος, για χάρη της "ιδεολογικής σου καθαρότητας". Στην ουσία, στην περίπτωση αυτή, απαγορεύουν την δημοκρατική έκφραση κοινών συμφερόντων που μπορούν να κινήσουν δυνάμεις ακόμα και εκτός του κόμματος. Κάτι το οποίο σημαίνει ότι το κοινό συμφέρον θα θυσιαστεί αναγκαστικά, μπροστά στο δόγμα που βρίσκεται στον "πυρήνα".

Έτσι και οι διάφοροι ενταγμένοι, ανεξάρτητα από το σε πιο στρατόπεδο ανήκουν. Δεν επιτρέπουν, και αποφεύγουν με κάθε τρόπο, το "τεστ της δημοκρατίας", για αυτά που θεωρούν ως βασικές πρακτικές ή και τις ιδεολογίες τους.  Η ελευθερία της γνώμης και της σκέψης σε αυτά τα θέματα, από την βάση τους, απαγορεύεται εξ ορισμού. Αν διαφωνείς, να φύγεις. Αν έχεις να πεις κάτι καλό, που όμως δεν ταιριάζει με αυτό που έχει οριστεί ως πυρήνα της ιδεολογίας της σέκτας, να φύγεις. Και αν τολμήσεις και το βάλεις Δημοκρατικά, να φύγεις. Αλλά και εκτός του κομματος να είσαι, πάλι, δεν συζητώ μαζί σου. Και το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι και ένας από τους κύριους λόγους που δεν υπάρχει περίπτωση συνεργασίας. Σου λένε: Δεν παει να καίγεται ο κόσμος, αν είσαι εκτός, αν δεν είσαι 100% μαζί μου, δεν μπορώ να συνεργαστώ μαζί σου. Και ας σφάζεται ο αδύναμος, ας πεθαίνει ο κόσμος και ας καταργούνται τα βασικά δικαιώματα όλων.

Γιατί είναι το Ε.ΠΑ.Μ. διαφορετικό;

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο διαφέρει πρακτικά και πραγματικά σε όλα αυτά που ανέφερα ως εδώ. Το "τεστ της Δημοκρατίας" σε εμάς γίνεται καθημερινά. Και όμως στεκόμαστε, και μάλιστα χαίρουμε άκρας συνοχής, γιατί μας ενώνει το κοινό συμφέρον. Δεν φοβόμαστε τις Δημοκρατικές διαδικασίες. Έχουμε καταλάβει ότι χωρίς υπεύθυνους πολίτες με ελεύθερο πνεύμα και σκέψη, δεν υπάρχει αποτελεσματική Δημοκρατία και πρόοδος. Γι' αυτό και δουλεύουμε από τα κάτω. Η γνώμη και του "τελευταίου" συναγωνιστή έχει αξία. Όλοι οι "όροι" είναι αποδεκτοί και αν υπάρχουν διαφορές, τις συζητούμε.  Όλες οι διαφωνίες ακούγονται. Όλες οι Δημοκρατικές ιδεολογικές αξίες είναι σεβαστές. Η κριτική, ακόμα και η αδυσώπητη κριτική επιτρέπεται. Δεν φοβόμαστε την αλήθεια ή την ελευθερία έκφρασης ή γνώμης.   

Βεβαίως, έχουμε προτάγματα, και θέσεις. Αν διαφωνεί κάποιος όμως σε κάποια, τότε εξ ορισμού, δεν μπορεί να είναι μέλος. Αλλά αν συμφωνεί έστω σε μερικά από αυτά, τότε ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ και ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ την έμπρακτη συνεργασία. Συνεργασία στον δρόμο βέβαια, δηλαδή στο μέτωπο και όχι σε επίπεδο θεωρίας. ΕΠΙΖΗΤΟΥΜΕ σε συνεχή χρόνο, και την συζήτηση με άλλους φορείς, και την συνεργασία, και την κοινή αντίσταση, έστω και αν είναι μόνο στα θέματα που συμφωνούμε. Δεν θα πούμε ποτέ όχι στον συμπολίτη που θέλει να αγωνιστεί ενάντια στο καθεστώς. Δεν θα διαχωρίσουμε τον Λαό που θέλει να αντισταθεί και να συμμετάσχει στον αγώνα, σε "δικούς μας" και "τους άλλους". Ο αγώνας είναι ένας, και ή ενωμένη συνεργασία όλου του Δημοκρατικού Λαού απολύτως αναγκαία. 

Είσαι αριστερός; Έλα μαζί μας να ρίξουμε το καθεστώς απόλυτης εκμετάλλευσης! 
Είσαι δεξιός; Έλα μαζί μας να ρίξουμε την Χούντα! 
Είσαι ανένταχτος; Έλα μαζί μας να ανακτήσουμε την Δημοκρατία! 
Θέλεις δικαιοσύνη; Έλα μαζί μας για να απαιτήσουμε δικαιοσύνη! 
Θέλεις Ελευθερία; Ενώσου μαζί μας και με πράξεις και θα τα καταφέρουμε! 
Θέλεις Δημοκρατία; Έλα μαζί μας να την επιβάλουμε όλοι μαζί ως Λαός!

Τα υπόλοιπα τα συζητάμε

Τα συζητάμε δηλαδή, μόλις ανακτήσουμε τα βασικά μας δικαιώματα και την ελευθερία μας. Δεν είναι η θέση αυτή χωρίς ιδεολογία. Είναι υπεράνω ιδεολογίας. Αποτελεί δηλαδή αναγκαίο προαπαιτούμενο για να έχει κανείς ιδεολογία. Δεν νοείται ιδεολογική διαφορά, η οποία να έχει οποιοδήποτε πρακτικό νόημα, όταν δεν υπάρχει ενότητα του Λαού ενάντια σε απροκάλυπτη δικτατορία. Δεν νοείται ιδεολογικός διαχωρισμός, όταν οι πολίτες έχουν μετατραπεί σε σκλάβους. Και δεν νοείται ενταγμένος ιδεολογικός αγωνιστής, που κάνει ότι είναι δυνατόν για να σταματήσει την έμπρακτη και κοινή αντίσταση του Λαού σήμερα που καταρρέει το πολίτευμα.

Ιδεολογία πάνω από τα κοινά συμφέροντα;

Το ξαναλέμε λοιπόν.
Όποιος βάζει την ιδεολογία του πάνω από την Δημοκρατία και το κοινό συμφέρον, όχι μόνο θα χάσει το πρώτο και το δεύτερο, αλλά και τα βασικά του δικαιώματα ακόμα. 

Αυτή η θέση είναι σήμερα ότι χειρότερο μπορεί κανείς να κάνει, αν θεωρεί ότι η ένταξή του σε ένα κόμμα θα βοηθήσει την κοινωνία. Γιατί ότι και να πιστεύει, ότι και να πρεσβεύει, αν οι πράξεις του σταματούν την σύσσωμη αντίσταση του Λαού, τότε θέτει εκ των πραγμάτων τον εαυτό του με το μέρος των επικυρίαρχων.

Σήμερα στις ημέρες κατοχής που ζούμε, είναι άκρως επιτακτικό να καταλάβουμε όλοι μας, ότι όποιος βαζει την ιδεολογία του πάνω από το κοινό συμφέρον με τον τρόπο που παρέθεσα παραπάνω, τότε δεν εργάζεται για το κοινωνικό συμφέρον πλέον. Αυτός που κάνει με λόγια ή και με πράξεις αδύνατη την ενότητα του Λαού ή βάζει φρένο σε συνεργασίες με βάση το κοινό συμφέρον, τώρα που το χρειάζεται πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο, είναι μέρος του προβλήματος, ανεξάρτητα με το τι λέει και ποιες οι δηλωμένες αξίες του.

Καλή Λευτεριά!

Σ. Κατσούλης