Στο κείμενο αυτό παρουσιάζονται οι εναλλακτικές μορφές κινηματικών διαδικασιών που εμφανίστηκαν στην Αργεντινή την περίοδο της γενικευμένης κοινωνικο-οικονομικής κρίσης, στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και στις αρχές του 2000.
Κατά τη διάρκεια της μεγάλης κοινωνικής εξέγερσης του 2001, αλλά και μετά από αυτήν, η πόλη του Μπουένος Άιρες έγινε το πεδίο αντιπαράθεσης δύο διαφορετικών κόσμων. Από τη μία ο κόσμος του κεφαλαίου και όσοι τον εκπροσωπούσαν, και από την άλλη ο κόσμος της εργασίας, ο οποίος μαζικά έχανε χρήματα, δουλειά και αξιοπρέπεια. Ο χώρος της πόλης, δημόσιος και ιδιωτικός, έγινε τόπος διεκδίκησης των κοινωνικών αιτημάτων. Ταυτόχρονα όμως, στα αιτήματα αυτά βρισκόταν και η διεκδίκηση του ίδιου του χώρου της πόλης. Η πόλη ξαφνικά έγινε το επίδικο μιας διαρκούς και αβέβαιης αντιπαράθεσης.
